Περί ελευθερίας και οριοθέτησης. Ποιός δίνει τον ρυθμό;

 

Τρόποι   για να αποτελέσεις πρότυπο σεβασμού

Πριν από μερικές ημέρες είχα μία ομιλία και ανταλλαγή απόψεων με γονείς. Το θέμα ήταν η εξισορρόπηση ανάμεσα στην οριοθέτηση και την ελευθερία.

Οι  φόβοι των γονέων ήταν για μία ακόμη φορά στην πρώτη γραμμή: Μήπως δεν είμαι αρκετά οριοθετημένη σαν μητέρα; Μήπως είμαι πολύ αυστηρή; Πως θα πείσω το παιδί μου να κάνει κάποια πράγματα; Πως θα αντεπεξέλθω στο κλάμμα και στο πείσμα του;

 

Σίγουρα το κάθε παιδί είναι μοναδικό. Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε κανόνας χρειάζεται προσαρμογή για το παιδί.  Και υπάρχουν ορισμένοι τρόποι που φέρνουν άμεσα αποτελέσματα:

΅Εχετε έναν μικρό αριθμό αδιαπραγμάτευτων κανόνων. Όλοι οι άλλοι είναι διαπραγματέυσιμοι ανάλογα με την κατάσταση και τη στιγμή.

Η ευθύνη σε αυτές τις ηλικίες είναι του γονέα όχι του παιδιού. Ο γονέας κυριολεκτικά δίνει τον ρυθμό.

Τα παιδιά προσέχουν και τους εντυπώνεται τι και πως το κάνουμε  και ΄όχι τι λέμε.

Τα παιδιά κυριολεκτικά πιάνουν στον αέρα αυτά που αισθανόμαστε και την ασυμφωνία ανάμεσα σε αυτά που λέμε και σε αυτά που πράττουμε.

Με βάση αυτές τις ιδέες ήμουν έτοιμη να γράψω ένα ολόκληρο κείμενο. Όταν η φίλη και συνάδελφος Ειρήνη Στ. μου έστειλε το παρακάτω κείμενο.

Το θεώρησα δώρο. Με έντονα γράμματα απλά έχω προσθέσει τις σκέψεις μου. Αν μπορείτε τυπώστε το και κρατάτε το μαζί σας. Πάντα και παντού.

 

 

  • Άκουγε το παιδί   σου με προσοχή. Κοίτα το στα μάτια όταν σου μιλάει. Έτσι το μαθαίνετε να κοιτά και αυτό στα μάτια και να είναι ευθύ και ειλικρινές.
  • Χτύπα την πόρτα   πριν μπεις στο δωμάτιο του παιδιού σου, ειδικά όταν είναι κλειστή. Κάθε παιδί έχει δικαίωμα στην ιδιωτικότητα. όπως και εμείς. Αν φοβάστε για το τι συμβαίνει πίσω από μία κλειστή πόρτα, έχει έλθει να αναρωτηθείτε «γιατί ανησυχείτε εσείς; Τι μπορεί να κρατά κρυφό το παιδί σας και σας δημιουργεί ανησυχία; Και το κυριότερο: γιατί δεν σας εμπιστεύεται; Διότι είναι άλλο το απλά θέλω την μοναχικότητα μου και άλλο το κάνω κάτι που δεν θέλω να το μάθουν οι γονείς μου.
  • Η γλώσσα που   χρησιμοποιείς, οι λέξεις και ο τόνος της φωνής σου να είναι αυτά που θα   αποδεχόσουνα κι εσύ αν σου μιλούσε το παιδί σου;
  • Να εκτιμάς την   ανάγκη του παιδιού σου για διασκέδαση και το χρόνο που περνάει με τους φίλους   του.
  • Δώσε στο παιδί   σου το χώρο να έχει απόψεις και προτιμήσεις διαφορετικές από τις δικές σου (ή   από αυτές των άλλων μελών της οικογένειας). Με αυτόν τον τρόπο μαθαίνει ότι είναι αποδεκτό ακόμη και αν διαφωνείτε.
  • Να εκτιμάς την   ανάγκη του παιδιού σου για ιδιωτικότητα. Μην ανοίγεις τα γράμματά του και μην   κρυφακούς τις τηλεφωνικές του συνομιλίες. Αν θέλετε να μάθετε κάτι, ρωτήστε το. αν δεν το εμπιστεύεστε αναρωτηθείτε γιατί;
  • Ζήτα του την   άδεια για να χρησιμοποιήσεις ή να δανειστείς κάτι δικό του.
  • Αν το παιδί σου   παλεύει με κάτι και δεν κινδυνεύει να χτυπήσει, να χτυπήσει κάποιον άλλο ή να   καταστρέψει κάτι πολύτιμο, ρώτα το αν χρειάζεται βοήθεια πριν αποφασίσεις να   επέμβεις και να το κάνεις εσύ αντί γι’ αυτό. Δώστε του χώρο και χρόνο να επεξεργαστεί αυτό που έχει να κάνει και την δυνατότητα να το κάνει διαφορετικά απο εσάς.
  • Άφησε το παιδί   σου να αντιδρά στις καταστάσεις με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι θα έκανες εσύ,   χωρίς να το κρίνεις, να το ταπεινώνεις ή να το γελοιοποιείς.
  • Σταμάτα να   γαργαλάς ή να πειράζεις το παιδί σου όταν σου το ζητάει, αμέσως και χωρίς   σχόλια, κρίσεις ή χλευασμούς.
  • Να φωνάζεις το   παιδί σου έτσι όπως θέλει να το φωνάζεις. Να αντιστέκεσαι στον πειρασμό να   χρησιμοποιείς ονόματα ή παρατσούκλια που του προκαλούν αμηχανία ή χαϊδευτικά   ονόματα που νιώθει ότι έχει ξεπεράσει.
  • Όταν κάποιος   ρωτάει κάτι το παιδί σου, άφησέ το να απαντήσει μόνο του. Αντιστάσου στον   πειρασμό να μιλήσεις εσύ για λογαριασμό του, ειδικά όταν είναι παρόν.
  • Σύστησε το   παιδί σου σε κάποιον που συναντάει για πρώτη φορά. Όταν συναντάς ένα φίλο σου   που έχει μαζί του ένα παιδί, φρόντισε να χαιρετήσεις και το παιδί και όχι   μόνο το φίλο σου.

 

Με άλλα λόγια: συμπεριφερθείτε στο παιδί σας από την πρώτη στιγμή με τον σεβασμό και την αγάπη που θέλετε να σας συμπεριφέρεται. Μπορεί να σας φαίνεται νωρίς να αρχίστε να ασκείτε αυτές τις ιδέες από την ηλικία του ενός έτους. Όμως μόνον με αυτόν τον τρόπο θέτετε τα θεμέλια για μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού και εμπιστοσύνης. Χρειάζεται χρόνος, χώρος, επιμονή και υπομονή.

 

   

 

 

 

Το μωρό μου κλαίει τι να κάνω;

Πριν από λιγο διάβασα το σχόλιο μιας μανούλας στο FB: Συνοπτικά έλεγε: «Το μωρό μου έκλαιγε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Εγώ έγινα λάστιχο για να την κάνω να σωπάσει. Και ο άνδρας μου έλεγε ότι πρέπει να μάθει να κάθεται ήρεμα και ήσυχα στο αυτοκίνητο».

Και συνέχιζε: » μας λένε πολλά πρέπει, αλλά το πως θα κάνουμε αυτά τα πρέπει πραγματικότητα,είναι επτασφράγιστο μυστικό!»

Η μαμά αυτή έχει δίκιο!  Υπάρχουν πολλά πρέπει, συχνά αντικρουόμενα…και τα οποία αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές.

Επίσης, υπάρχει ο μύθος ότι αν είμαστε σωστοί/ες θα πρέπει (νά τη πάλι η μαγική λεξούλα) να ξέρουμε αυτόματα και από την πρώτη στιγμή τι χρειάζεται να κάνουμε σε κάθε περίπτωση.

Μύθος! μύθος! Μύθος! η μητρότητα στην εποχή μας, δεν κατεβαίνει με το μητρικό γάλα.  Η γνώση υπάρχει. Αλλά ταυτόχρονα υπάρχει τόση (υπερ)πληροφόρηση, που η εσωτερική γνώση κρύβεται τρομαγμένη…

Και ο ρόλος μας σαν γονέας ξεκινά ερασιτεχνικά, διαβάζοντας βιβλία και προσπαθώντας να καταλάβουμε τι πρέπει να κάνουμε.

Το κλάμα για το μωράκι μας είναι η μόνη γλώσσα που διαθέτει για να μας ενημερώσει ότι κάτι δεν πάει καλά. Υπάρχουν δε οκτώ διαφορετικά είδη κλάματος, με διαφορετική χροιά και «τονισμό» και ήχους που δηλώνουν: Πεινάω, έχω λερωθεί, νυστάζω, θέλω ησυχία, θέλω προσοχή, βαριέμαι, πονάω κοκ

Το πρώτο βήμα είναι λοιπόν να αφουγκραστείτε προσεκτικά το κλάμα και να το συνδυάσετε με τις συνθήκες.  Να μάθετε τα διαφορετικά είδη κλάμματος του μωρού σας. Είναι επίσης σημαντικό να θυμάστε ότι κανένα μωράκι δεν βάζει τα κλάματα ξαφνικά και απότομα (εκτός και αν το ερέθισμα είναι απότομο). Αλλιώς, πριν από το κλάμα προηγείται μία γκρίνια. (η οποία έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με το κλάμα).  Η οποία αυξάνεται σταδιακά σε ένταση για να καταλήξει στο κλάμα. Προσπαθείστε λοιπόν να ανταποκριθείτε στα πρώτα σημάδια της γκρίνιας.

Επίσης κάθε μωρό έχει το δικό του εσωτερικό ρολόι.

Μαθαίνοντας και αναγνωρίζοντας τους ρυθμούς του μωρού, (πότε πεινά, νυστάζει, είναι ζωηρό ) μέσα στην ημέρα, γίνεται όλο και πιο εύκολο να νοιώσετε τι μπορεί να ζητά.

Τα μωρά σήμερα κυριολεκτικά πιάνουν στον αέρα την συναισθηματική «ενέργεια» των γονέων και του περιβάλλοντος χώρου. Μπορεί να κλαίνε γιατί έχουν νοιώσει κάποιο συναίσθημα του γονέα (θυμό, εκνευρισμό κοκ).

Πριν λοιπόν στραφείτε προς το μωρό, αναρωτηθείτε αν εσείς νοιώθετε άβολα για κάποιο λόγο.

Τέλος η δική σας ανησυχία, εκνευρισμός κλπ μεταδίδεται στο μωρό. (όπως είπα και πριν).

Πριν προσπαθήσετε να γαληνέψετε το μωράκι σας, προσπαθείστε πρώτα να γαληνέψετε εσείς.

Πριν πανικοβληθούμε ας θυμόμαστε πάντα ότι ένα μωρό έχει κυριολεκτικά προσγειωθεί σε έναν νέο πλανήτη, δέχεται συνεχώς νέα ερεθίσματα που προσπαθεί να τα καταλάβει και επίσης έχει ένα μικρούλη σωματάκι που πασχίζει να αναπτυχθεί και να καταλάβει τον κόσμο γύρω του. Μπορεί να μην έχει ακόμη  γλώσσα σαν τη δική μας αλλά κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να επικοινωνήσει μαζί μας. να μας πει ότι αισθάνεται, χαίρεται, βαριέται, φοβάται, κουράζεται, δυσφορεί, όπως ακριβώς και εμείς.

Ισως το μόνον ΔΕΝ πρέπει είναι το εξής:  ΔΕΝ πρέπει με την μέθοδο του Προκρούστη απλά να προσαρμόσουμε το μωρό σε ότι πιστεύουμε ότι είναι σωστό και πρέπον.

Χρειάζεται πρώτα να μάθουμε το μωρό μας. Να το νοιώσουμε. να το καταλάβουμε. να δούμε γιατί λειτουργεί έτσι. Κανένα μωρό δεν είναι γκρινιάρικο ή  δύσκολο από μόνο του. Γίνεται όταν δεν το «ακούμε». Όπως ακριβώς συμβαίνει και με μας τους ενήλικες.

Πριν λοιπόν αρχίσουμε να ζητάμε άμεσες λύσεις. Ας καθήσουμε να το γνωρίσουμε (γιατί δεν το ξέρουμε. Κάθε μωρό έχει την δικη του ιδιοσυγκρασία, χαρακτηριστικά, ρυθμό, τα οποία τις περισσότερες φορές δεν συμβαδίζουν με τις δικές μας επιθυμίες, ανάγκες και διαθέσεις).

Κάθε μωρό χρειάζεται αγάπη και αποδοχή γι’ αυτό που είναι, αισθάνεται και δείχνει. (όπως ακριβώς και εμείς οι ενήλικες).

Δώστε λοιπόν χρόνο σε σας και το μωρό σας να γνωριστείτε και να δημιουργήσετε σχέση. Νά μάθετε το μωρό σας και να καταλάβετε ποιο είναι. Πως λειτουργεί. Πως δρα και αντιδρά. Όχι μέσα από τα δικά σας φίλτρα. Αλλά καθαρά και κρυστάλλινα.

Και μετά θα είναι πολύ πιο εύκολο να «συννενοηθείτε» και να βρείτε λύσεις. Όπως άλλωστε ισχύει και σε κάθε σχέση.

και ένα τελευταίο: κρατήστε το αγκαλιά. Μην το «τιμωρείτε» γιατί έβαλε τα κλάματα. Θυμηθείτε ότι όταν αισθανόμαστε άσχημα ζητάμε κάποιος να μας πάρει αγκαλιά και να κλάψουμε εκεί. Πολύ περισσότερο ένα μωρό.

Θα χαρώ να ακούσω τα σχόλια, τις σκέψεις και τις επιτυχίες σας.

Φιλικά

Αντιγόνη Ωραιοπούλου