Σ’ αγαπώ τόσο… Γιατί δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε;

Σε μία εποχή με τόση ενημέρωση, βιβλία, σεμινάρια επικοινωνίας και σχέσεων, θα περιμέναμε ότι  οι σχέσεις θα βελτιώνονταν.

Και όμως! Τα διαζύγια έχουν ξεπεράσει κατά πολύ το 30 % των γάμων ιδιαίτερα μετά τον ερχομό του πρώτου παιδιού.  Η πικρία και η απογοήτευση αυξάνεται και οι περισσότερες σχέσεις καταλήγουν να είναι «ψευτοκανονικές και ψευτοιδανικές» όπως μου είχε περιγράψει τους περισσότερους γάμους μία φίλη λίγα χρόνια πριν…

Ποιά είναι όμως τα πιο συνηθισμένα παράπονα των ανθρώπων;

  • Έλλειψη έκφρασης του συναισθήματος από τον άνδρα.
  • «γκρίνια» και κλάμα από την γυναίκα.
  • Έλλειψη χαράς.
  • Έλλειψη μοιράσματος στόχων και συναισθημάτων
  • Έλλειψη ποικιλίας στην καθημερινότητα (ρουτίνα)
  • ΟΙ γονείς του άνδρα (ιδιαίτερα η πεθερά της γυναίκας)
  • Έλλειψη βοήθειας στην ανατροφή του παιδιού
  • Έλλειψη θέλησης για συζήτηση και διαπραγμάτευση των προβλημάτων
  • Διαχείριση του θυμού
  • Διαφορές στον τρόπο αντιμετώπισης του παιδιού
  • Διαφορές στην οικονομική διαχείριση
  • Έλλειψη ερωτισμού μέσα στη σχέση
  • Μοναξιά μέσα στη σχέση

Είναι ενδιαφέρον ότι η πιθανή ανεργία και τα οικονομικά θέματα, σπάνια έχουν πρωτεύουσες θέσεις.

Τους τελευταίους λίγους μήνες περισσότερα απο 12 ζευγάρια  έχουν καθίσει απέναντι μου με τα ίδια θέματα.

Τι μπορεί να φταίει;

Σπουδάζουμε ατελείωτα χρόνια για να είμαστε άψογοι επαγγελματίες. Κάνουμε μετεκπαιδεύσεις, σεμινάρια. Παίρνουμε πιστοποιήσεις και πιστοποιητικά. Όμως στον να είμαστε ζευγάρι και να είμαστε γονείς είμαστε ερασιτέχνες.  Σύνήθως η μόνη εκπαίδευση που έχουμε προέρχεται από την πατρική μας οικογένεια.

Οι «εγγραφές » και τα συμπεράσματα μας προέρχονται από αυτήν.

Τι μπορεί να βοηθήσει λοιπόν ένα ζευγάρι ώστε να μπορέσει να εξελιχθεί μαζί;

  • Οι άνθρωποι ποτέ δεν παραμένουμε οι ίδιοι. Εξελισσόμαστε. Και μαζί με εμάς εξελίσσεται και η σχέση μας. Χρειάζεται πάντα να παρακολουθούμε πως αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι, πως αλλάζει ο/η σύντροφος μας και πως εξελίσσεται η σχέση.
  • Κάθε ζευγάρι το δένουν αρχικά οι κοινές αξίες.  Αυτές που κάνουν τον ΄κάθε άνθρωπο να δρα με τον ίδιο τρόπο σε όλους τους τομείς της ζωής του. Οι χαρακτήρες διαφέρουν αλλά οι  όμοιες αξίες (που είναι η πυξίδα μας)  δένουν δύο ανθρώπους.
  • Οσο περισσότερο είναι ένα ζευγάρι μαζί τόσο περισσότερο χρειάζεται να διαπραγματεύεται. Αυτό που επιθυμεί΄για να βρίσκουν μία λύση.
  • Ο θυμός δεν αποκλείει την αγάπη. Ο τρόπος όμως που θυμώνουμε μπορεί να την σκοτώσει… Γι αυτό και είναι σημαντικό να ξέρουμε πως να θυμώνουμε.
  • Όταν γινόμαστε έξαλλοι με τον σύντροφό μας είναι σημαντικό να θυμόμαστε γιατί τον/την ερωτευτήκαμε αρχικά; Ποιά χαρακτηριστικά του μας συγκίνησαν; Και αντί να συγκεντρωνόμαστε στα αρνητικά σημεία και συμπεριφορές να συγκεντρωθούμε στα θετικά.
  • Ποιές ποιότητες μας προσφέρει αυτή η σχέση (ανεξάρτητα  με την μορφή της;) Ποιές από αυτές είναι σημαντικές;
  • Η συμπεριφορά του/ της συντρόφου μου τι με βοηθά να μάθω για μένα; Είναι μία ακόμη σημαντική ερώτηση…
  • Τι θέλω πραγματικά; Ν αγίνει το δικό μου ή να είμαι καλύτερα με τον συγκεκριμένο άνθρωπο;

Και τέλος μία αρχή  που είπε η Μάγια Αγγέλου και καλόν είναι να την θυμόμαστε κάθε στιγμή που επικοινωνούμε με τους αγαπημένους μας και τους σημαντικούς άλλους:

«Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να ξεχάσει τι του έκανες. μπορεί να ξεχάσει τι του είπες. Αλλά θα θυμάται πάντα πως τον έκανες να αισθανθεί…¨»

Ισως λοιπόν μία ερώτηση που μπορείτε να κάνετε κάθε στιγμή στον εαυτό σας είναι:

Πως θέλω να αισθανθώ τώρα; (γιατί ναι! έχουμε δικαίωμα επιλογής για το πως θα αισθανθούμε και πως θα δράσουμε σε κάθε δεδομένη στιγμή)

Πως θέλω να αισθανθεί ο άνθρωπος που είναι απέναντι μου; (γιατί ναι έχουμε τη δύναμη να επηρεάσουμε το συναίσθημα του άλλου ιδιαίτερα αν είναι πιο αδύναμος από εμάς, όπως είναι τα παιδιά μας).

Και η τρίτη ερώτηση:  Τι μαθαίνω για τον εαυτό μου μέσα από αυτήν την κρίση;

Καλό βράδυ!!! και καλό τριήμερο!!!

 

 

Το μωρό μου κλαίει τι να κάνω;

Πριν από λιγο διάβασα το σχόλιο μιας μανούλας στο FB: Συνοπτικά έλεγε: «Το μωρό μου έκλαιγε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου. Εγώ έγινα λάστιχο για να την κάνω να σωπάσει. Και ο άνδρας μου έλεγε ότι πρέπει να μάθει να κάθεται ήρεμα και ήσυχα στο αυτοκίνητο».

Και συνέχιζε: » μας λένε πολλά πρέπει, αλλά το πως θα κάνουμε αυτά τα πρέπει πραγματικότητα,είναι επτασφράγιστο μυστικό!»

Η μαμά αυτή έχει δίκιο!  Υπάρχουν πολλά πρέπει, συχνά αντικρουόμενα…και τα οποία αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές.

Επίσης, υπάρχει ο μύθος ότι αν είμαστε σωστοί/ες θα πρέπει (νά τη πάλι η μαγική λεξούλα) να ξέρουμε αυτόματα και από την πρώτη στιγμή τι χρειάζεται να κάνουμε σε κάθε περίπτωση.

Μύθος! μύθος! Μύθος! η μητρότητα στην εποχή μας, δεν κατεβαίνει με το μητρικό γάλα.  Η γνώση υπάρχει. Αλλά ταυτόχρονα υπάρχει τόση (υπερ)πληροφόρηση, που η εσωτερική γνώση κρύβεται τρομαγμένη…

Και ο ρόλος μας σαν γονέας ξεκινά ερασιτεχνικά, διαβάζοντας βιβλία και προσπαθώντας να καταλάβουμε τι πρέπει να κάνουμε.

Το κλάμα για το μωράκι μας είναι η μόνη γλώσσα που διαθέτει για να μας ενημερώσει ότι κάτι δεν πάει καλά. Υπάρχουν δε οκτώ διαφορετικά είδη κλάματος, με διαφορετική χροιά και «τονισμό» και ήχους που δηλώνουν: Πεινάω, έχω λερωθεί, νυστάζω, θέλω ησυχία, θέλω προσοχή, βαριέμαι, πονάω κοκ

Το πρώτο βήμα είναι λοιπόν να αφουγκραστείτε προσεκτικά το κλάμα και να το συνδυάσετε με τις συνθήκες.  Να μάθετε τα διαφορετικά είδη κλάμματος του μωρού σας. Είναι επίσης σημαντικό να θυμάστε ότι κανένα μωράκι δεν βάζει τα κλάματα ξαφνικά και απότομα (εκτός και αν το ερέθισμα είναι απότομο). Αλλιώς, πριν από το κλάμα προηγείται μία γκρίνια. (η οποία έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με το κλάμα).  Η οποία αυξάνεται σταδιακά σε ένταση για να καταλήξει στο κλάμα. Προσπαθείστε λοιπόν να ανταποκριθείτε στα πρώτα σημάδια της γκρίνιας.

Επίσης κάθε μωρό έχει το δικό του εσωτερικό ρολόι.

Μαθαίνοντας και αναγνωρίζοντας τους ρυθμούς του μωρού, (πότε πεινά, νυστάζει, είναι ζωηρό ) μέσα στην ημέρα, γίνεται όλο και πιο εύκολο να νοιώσετε τι μπορεί να ζητά.

Τα μωρά σήμερα κυριολεκτικά πιάνουν στον αέρα την συναισθηματική «ενέργεια» των γονέων και του περιβάλλοντος χώρου. Μπορεί να κλαίνε γιατί έχουν νοιώσει κάποιο συναίσθημα του γονέα (θυμό, εκνευρισμό κοκ).

Πριν λοιπόν στραφείτε προς το μωρό, αναρωτηθείτε αν εσείς νοιώθετε άβολα για κάποιο λόγο.

Τέλος η δική σας ανησυχία, εκνευρισμός κλπ μεταδίδεται στο μωρό. (όπως είπα και πριν).

Πριν προσπαθήσετε να γαληνέψετε το μωράκι σας, προσπαθείστε πρώτα να γαληνέψετε εσείς.

Πριν πανικοβληθούμε ας θυμόμαστε πάντα ότι ένα μωρό έχει κυριολεκτικά προσγειωθεί σε έναν νέο πλανήτη, δέχεται συνεχώς νέα ερεθίσματα που προσπαθεί να τα καταλάβει και επίσης έχει ένα μικρούλη σωματάκι που πασχίζει να αναπτυχθεί και να καταλάβει τον κόσμο γύρω του. Μπορεί να μην έχει ακόμη  γλώσσα σαν τη δική μας αλλά κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να επικοινωνήσει μαζί μας. να μας πει ότι αισθάνεται, χαίρεται, βαριέται, φοβάται, κουράζεται, δυσφορεί, όπως ακριβώς και εμείς.

Ισως το μόνον ΔΕΝ πρέπει είναι το εξής:  ΔΕΝ πρέπει με την μέθοδο του Προκρούστη απλά να προσαρμόσουμε το μωρό σε ότι πιστεύουμε ότι είναι σωστό και πρέπον.

Χρειάζεται πρώτα να μάθουμε το μωρό μας. Να το νοιώσουμε. να το καταλάβουμε. να δούμε γιατί λειτουργεί έτσι. Κανένα μωρό δεν είναι γκρινιάρικο ή  δύσκολο από μόνο του. Γίνεται όταν δεν το «ακούμε». Όπως ακριβώς συμβαίνει και με μας τους ενήλικες.

Πριν λοιπόν αρχίσουμε να ζητάμε άμεσες λύσεις. Ας καθήσουμε να το γνωρίσουμε (γιατί δεν το ξέρουμε. Κάθε μωρό έχει την δικη του ιδιοσυγκρασία, χαρακτηριστικά, ρυθμό, τα οποία τις περισσότερες φορές δεν συμβαδίζουν με τις δικές μας επιθυμίες, ανάγκες και διαθέσεις).

Κάθε μωρό χρειάζεται αγάπη και αποδοχή γι’ αυτό που είναι, αισθάνεται και δείχνει. (όπως ακριβώς και εμείς οι ενήλικες).

Δώστε λοιπόν χρόνο σε σας και το μωρό σας να γνωριστείτε και να δημιουργήσετε σχέση. Νά μάθετε το μωρό σας και να καταλάβετε ποιο είναι. Πως λειτουργεί. Πως δρα και αντιδρά. Όχι μέσα από τα δικά σας φίλτρα. Αλλά καθαρά και κρυστάλλινα.

Και μετά θα είναι πολύ πιο εύκολο να «συννενοηθείτε» και να βρείτε λύσεις. Όπως άλλωστε ισχύει και σε κάθε σχέση.

και ένα τελευταίο: κρατήστε το αγκαλιά. Μην το «τιμωρείτε» γιατί έβαλε τα κλάματα. Θυμηθείτε ότι όταν αισθανόμαστε άσχημα ζητάμε κάποιος να μας πάρει αγκαλιά και να κλάψουμε εκεί. Πολύ περισσότερο ένα μωρό.

Θα χαρώ να ακούσω τα σχόλια, τις σκέψεις και τις επιτυχίες σας.

Φιλικά

Αντιγόνη Ωραιοπούλου