Πόσος θηλασμός κάνει μία μητέρα καλή;;;

 

 

     Τα γεγονότα:

  • Ανήκουμε στην κατηγορία των θηλαστικών. Το μωρό θρέφεται αρχικά από το στήθος της μητέρας του.
  • Το μητρικό ανθρώπινο γάλα είναι πράγματι η καλύτερη τροφή για το ανθρώπινο μωρό.
  • Ο ΠΟΥ δηλώνει ότι ο θηλασμός μπορεί να διαρκέσει μέχρι δύο χρόνια.
  • Το μητρικό γάλα και ο θηλασμός βοηθούν στην ανάπτυξη του ανοσοποιητικού συστήματος του μωρού, βοηθά στην έκκριση ορμονών όπως οι ενδορφίνες και η ωκυτοκίνη.
  • Ο θηλασμός μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη του δεσμού ανάμεσα στην μητέρα και στο βρέφος.
  • Ανά τους αιώνες υπήρχαν γυναίκες που μπορούσαν να θηλάσουν και γυναίκες που δεν μπορούσαν. Στην περίπτωση των δεύτερων, υπήρχαν διαθέσιμες οι παραμάνες.
  • Οι κανόνες για το μεγάλωμα του παιδιού περνάνε από φάσεις και την επανεφεύρεση του τροχού: κάθε 20 -30 χρόνια δημιουργείται μία τάση ή επανέρχεται μία τάση για το πώς γεννάμε, πως κοιμάται το μωρό, τι τρώει το μωρό κοκ. Η οποία τάση υποστηρίζεται φανατικά και σθεναρά.
  • Μετά από μία περίοδο αρκετών δεκαετιών όπου το αγοραστό γάλα θεωρείτο ανώτερο του μητρικού, ξαναανακαλύφθηκε η σημασία και η δύναμη του ανθρώπινου γάλακτος και του θηλασμού.
  • Το φυσικό και απλό είναι πάντα καλύτερο από το ξένο και τεχνητό.
  • Οι ακραίες τάσεις πάντα δημιουργούν αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις.

 

Η πραγματικότητα:

  • Πολλά χρόνια τώρα, ο θηλασμός προωθείται και οι γυναίκες ενθαρρύνονται να προσπαθήσουν να θηλάσουν τα μωράκια τους, ανεξάρτητα από τις πιθανές αντιξοότητες που θα συναντήσουν.
  • Η γυναίκα που δεν θα καταφέρει να θηλάσει, αντιμετωπίζεται σαν αδύναμη ή αδιάφορη, γιατί δεν προσπάθησε αρκετά: το σκεπτικό είναι ότι αν προσπαθήσεις αρκετά, σίγουρα θα τα καταφέρεις.
  • Η γυναίκα που δεν θα καταφέρει να θηλάσει, συχνά κατακλύζεται από τύψεις και ενοχές, ότι δεν είναι καλή και επαρκής μάνα.
  • Η γυναίκα που δεν θα καταφέρει ή δεν θέλει να θηλάσει για μεγάλα χρονικά διαστήματα, επίσης θεωρείται καταδικαστέα και κατακλύζεται από τύψεις και ενοχές.
  • Η γυναίκα που για οποιονδήποτε λόγο δεν επιθυμεί να θηλάσει, καταδικάζεται σαν ένα μισητό είδος.

 

 

 

Και η τροφή για σκέψη…

Κάθε γυναίκα πριν γίνει μητέρα κουβαλά  ένα ιστορικό: σκέψεις, πιστεύω, τραύματα, σχέση με το σώμα και την θηλυκότητα της, σχέση με τον σύντροφο, θεραπείες υπογονιμότητας, αποβολές, εκτρώσεις. Κουβαλά επίσης τη δύναμη και τις αδυναμίες της, τις ανάγκες και τα προβλήματα της.

Επίσης η  μητρότητα δεν κατεβαίνει με το μητρικό γάλα. Σαν βιολογικά όντα έχουμε μία προδιάθεση να προστατέψουμε ένα αδύναμο μωρό. Αλλά η σχέση και η αγάπη ανθίζουν  με το χρόνο, μέσα σε ένα περιβάλλον ήρεμο και ασφαλές.

Κάτι άλλο που χρειάζεται να θυμόμαστε όλοι μας είναι ότι στην πλειοψηφία των ανθρώπων η πίεση, η κριτική και ο καταναγκασμός σπάνια φέρνει το ποθητό αποτέλεσμα. Καθώς επίσης και ότι ο κάθε άνθρωπος χρειάζεται τον χρόνο του και τον τρόπο του για να προσπαθήσει για κάτι.

Ένας καταναγκαστικός θηλασμός δεν θα προωθήσει καμιά σχέση με το μωρό. Αντί να δημιουργήσει θετικά συναισθήματα και αρμονία και έκλυση θετικών ορμονών, θα προάγει την αγωνία, το άγχος, τις τύψεις και τις ενοχές. Και πιθανά θα δημιουργήσει μία μητέρα η οποία  θα αισθάνεται άσχημα και δεν θα μπορεί να σχετιστεί με το μωρό της.

Ποιο είναι λοιπόν καλύτερο; Να έχουμε μία μητέρα που δεν αντέχει για οποιονδήποτε λόγο τον θηλασμό, αλλά το κάνει γιατί πρέπει με τελικό αποδέκτη του άγχους της το μωρό της;

Ή μία μητέρα που μπορεί να μην θηλάζει ή να  θήλασε για λίγο ή να μην ήθελε να θηλάσει, αλλά η σχέση της με το μωρό της είναι μία σχέση αγάπης και αρμονίας;

Ναι: ο θηλασμός είναι καλός: Ναι: το μητρικό γάλα είναι το καλύτερο για το μωρό.

Αλλά μην γίνεται εις βάρος της σχέσης της μητέρας με το μωρό, ας μην βαραίνει τη σχέση αυτή με τύψεις και αγωνίες της μητέρας.  (Για ένα λεπτό σταματήστε και σκεφθείτε τις εξής εικόνες: Ένα παιδί μπροστά σε ένα πλουσιοπάροχο θρεπτικό γεύμα. Που όμως οι γονείς του είναι απόμακροι, σιωπηλοί, θυμωμένοι, αγχωμένοι, αισθάνονται ανεπαρκείς και περιμένουν ανυπόμονα να τελειώσει το γεύμα για να φύγουν. Και ένα παιδί μπροστά σε ένα λιγότερο ίσως θρεπτικό γεύμα, που όμως οι γονείς του παίζουν μαζί του, γελάνε, το αγκαλιάζουν, μιλάνε, τραγουδάνε και γενικότερα αισθάνονται όλοι όμορφα… Εσείς σε ποιο γεύμα θα θέλατε να συμμετάσχετε;)

Γιατί τελικά το χαμόγελο της μητέρας από την καρδιά της είναι αυτό που τρέφει και το μυαλό και τη ψυχή του μωρού. Η ζεστή αγκαλιά είναι αυτή που δίνει προστασία και αγάπη. Το τρυφερό βλέμμα είναι αυτό που δίνει σιγουριά και ασφάλεια

Γιατί η αγάπη έχει πολλά πρόσωπα: εκφράζεται με πολλούς τρόπους . Ο θηλασμός είναι ένας από αυτούς. Αλλά δεν είναι ο μόνος!

 

Αντιγόνη Ωραιοπούλου

Βιολόγος – Διατροφολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Εγώ δηλαδή δεν είμαι μάνα; μέρος δεύτερον!

Για μία ακόμη φορά, τα θέματα για το πως μία γυναίκα φέρνει στον κόσμο το παιδί της και αν και πόσο το θηλάζει παραμένουν…  εμπόλεμη ζώνη.

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας δούμε ορισμένες πραγματικότητες:

Πραγματικότητα 1η:Το σώμα μας είναι κυριολεκτικά πλασμένο για να φέρουμε στον κόσμο μία νέα ζωή. Η εγκυμοσύνη και ο τοκετός είναι μία σοφά σχεδιασμένη πορεία με μία καταπληκτική ενορχήστρωση ορμονικών εκκρίσεων  και νευρολογικών αλλαγών και στο μωρό και στη γυναίκα αλλά και στον άνδρα. Όσο πλησιάζει η ώρα του τοκετού, τόσο εντείνεται αυτή η νευρολογική και ορμονική μουσική και κορυφώνεται τελικά στον τοκετό και ιδιαίτερα μία ώρα μετά από αυτόν.

Πραγματικότητα 2η:Κατά τη διάρκεια του τοκετού, η γυναίκα και το μωρό της συνεργάζονται ώστε το μωρό να έλθει στον κόσμο μας σταδιακά και να έχει χρόνο να προετοιμαστεί για την τεράστια αλλαγή που θα αντιμετωπίσει, από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια.  Ο ήρεμος και φυσικός τοκετός λοιπόν ακολουθεί αυτά τα μονοπάτια και βοηθά να ξεκινήσει η ζωή του μωρού στον κόσμο μας με περισσότερες δυνατότητες, γιατί το σύστημα του θα «στρεσσαριστεί» όσο ακριβώς χρειάζεται. (Αντίθετα, όταν το σύστημα του μωρού στρεσσαριστεί έντονα από έναν βιαστικό ή βίαιο τοκετό, τότε καταναλώνει ένα μεγάλο μέρος της ενέργειας του, να προσπαθήσει να «ηρεμήσει», αντί να επενδύσει αυτήν την ενέργεια στο να προσαρμοστεί στο νέο στάδιο ζωής του).

Πραγματικότητα 3η:Την ίδια ώρα, τα συναισθήματα της μητέρας (η οποία είναι πολύ ευάλωτη και στο τι αισθάνονται οι άνθρωποι, που την περιβάλλουν), επηρεάζουν την πορεία του μωρού προς τον  κόσμο: Μία ήρεμη και ασφαλής επίτοκος αισθάνεται θετικά και όμορφα εκκρίνει ορμόνες και νευροπεπτίδια, που «χαΪδεύουν» το νευρικό σύστημα του μωρού και το βοηθά να ανθίσει ακόμη περισσότερο. Αντίθετα, μία φοβισμένη, αγχωμένη, θυμωμένη επίτοκος εκκρίνει ορμόνες και μόρια που εντείνουν το stress του μωρού και μπορεί να μπλοκάρουν την πορεία του στον κόσμο.  Ο τρόπος που ερχόμαστε στον κόσμο είναι η πρώτη εντύπωση μας για αυτόν και συμβάλλει στο πως λειτουργούμε στην ενήλικη ζωή μας.

Πραγματικότητα 4η: Για πολλές δεκαετίες, η γέννηση του μωρού μετατράπηκε σε  μία ιατρική πράξη. Η αλλαγή αυτή είχε αρχικά μοναδικό στόχο και σκοπό να προστατέψει την γυναίκα και το μωρό από επιπλοκές και θάνατο. Στην πορεία όμως από μία απόλυτα φυσιολογική διαδικασία, που προστατευόταν από τις δυνατότητες της επιστήμης μετατράπηκε σε ένα καθαρά ιατρικό γεγονός, περιβαλλόμενο από άγχος, φόβο και δυνητικές καταστροφές. Η ενημέρωση και η πληροφόρηση εστιάστηκε στον κίνδυνο και στις παρενέργειες και η αντιμετώπιση της εγκυμοσύνης, του τοκετού και της λοχείας συγκεντρώθηκε αποκλειστικά στην πρόληψη της ασθένειας ενώ δεν δίνει καμία προσοχή και πληροφόρηση στην προαγωγή της υγείας και τις φυσιολογικές δυνατότητες του σώματος.

Πραγματικότητα 5η: Το μητρικό γάλα είναι φτιαγμένο για να βοηθήσει την ανάπτυξη του μωρού, για να αναπτύξει το ανοσοποιητικό του σύστημα και φυσικά είναι προσαρμοσμένο στον ανθρώπινο οργανισμό. Άρα είναι πράγματι η καλύτερη τροφή για το μωρό. Ταυτόχρονα, την ώρα του θηλασμού ξεκινά η εδραίωση του δεσμού ανάμεσα στο μωρό και στους γονείς.

Πραγματικότητα 6η: Πολλές γυναίκες για διαφόρους λόγους (σωματικούς, ιατρικούς, ψυχολογικούς, κοινωνικούς) δεν μπορούν/δεν αντέχουν/ δεν επιθυμούν να προσπαθήσουν για έναν φυσιολογικό τοκετό ή/και τον θηλασμό.

Πραγματικότητα 7η:  Μία φυσική εγκυμοσύνη και ένας φυσικός τοκετός καθώς και ένας ήρεμος θηλασμός πράγματι  προσφέρουν μία καλύτερη συναισθηματική, διανοητική και σωματική βάση στο μωρό, με την προϋπόθεση ότι η μητέρα είναι εναρμονισμένη σωματικά, διανοητικά και συναισθηματικά με αυτήν την πορεία.  Επιπλέον το κάθε μωρό δεν καθορίζεται μόνον από τον τρόπο του τοκετού και του τρόπου θρέψης του.  Γονείς γινόμαστε, δεν γεννιόμαστε! Η βιολογία μας δίνει τις προϋποθέσεις να είμαστε γονείς. Γονείς όμως μας κάνει η συνεχής αγάπη, προσοχή, επικοινωνία, δέσιμο, ανάπτυξη της σχέσης , παρουσία, το κτίσιμο της εμπιστοσύνης, οι τρόποι μας, η αποδοχή, ο τρόπος που αγκαλιάζουμε, η ευθύνη μας για την νέα ζωή.

Πραγματικότητα 8η: Εδώ και πολλά χρόνια αναίτιες καισαρικές και προκλήσεις τοκετών καθώς  και η έντονη ιατρικοποίηση και παθολογικοποίηση  της εγκυμοσύνης και του τοκετού έχουν  δημιουργήσει ένα έντονο κύμα αντίδρασης, θυμού και οργής.

Ποιό είναι λοιπόν το τελικό αποτέλεσμα όλων αυτών των γεγονότων;

Την τελευταία δεκαπενταετία κυρίως, έχει ξεκινήσει μία μεγάλη στροφή στην ενημέρωση και στη προσπάθεια οι γυναίκες να εκπαιδευθούν και να πληροφορηθούν για τις δυνατότητες του σώματος τους, για το τι είναι πραγματικα εγκυμοσύνη και τοκετός και πως μπορούν να φέρουν στον κόσμο τα παιδιά τους πολύ πιο ήρεμα και ήσυχα. Πολλοί επαγγελματίες υγείας έχουν παλέψει γι’αυτή τη στροφή και προσπαθούν να συνδυάσουν τις δυνατότητες του σώματος και της φύσης με την προστασία που προσφέρει η επιστήμη σε περιπτώσεις παθολογίας. Άπειρες ομάδες έχουν δημιουργηθεί που επίσης προσπαθούν να ενθαρρύνουν τις γυναίκες να ξαναεμπιστευτούν το σώμα τους και τη δύναμη του. Ταυτόχρονα υπάρχουν τεράστια οικονομικά συμφέροντα σε πολλά επίπεδα, τα οποία καλύπτονται πίσω από ένα προσωπείο κατεστημένης γνώσης, εκφοβισμού και επιστημονικοποίησης (ανεξαρτήτως πλευράς και θέσης που υποστηρίζει κάθε πλευρά…).

Αναμενόμενα δε, όταν για χρόνια έχει επικρατήσει μόνον η μία πλευρά, όταν αρχίσει η αντίδραση, για να αντέξει και να επιβιώσει θα σταθεί σθεναρά στην ακριβώς αντίθετη θέση. Με μονομανία ,πείσμα και συχνά φανατισμό. Σαν αποτέλεσμα όλων αυτών, έχει δημιουργηθει μία πόλωση, στην οποία το κάθε ζευγάρι των μελλοντικών γονέων βρίσκεται στη μέση, προσπαθώντας να αποφασίσει μέσα σε ένα τεράστιο όγκο πληροφόρησης  (σωστής ή στοχευμένης) τι είναι το καλύτερο και κυρίως το πιο ασφαλές για αυτό και το μωρό του. Κάθε έγκυος προσπαθεί μέσα σε αυτόν τον καταιγισμό να διαπιστώσει τι χρειάζεται να κάνει, τι μπορεί κάθε δεδομένη στιγμή (διανοητικά, σωματικά, συναισθηματικά, οικονομικά) και να το ακολουθήσει όσο πιο πιστά μπορεί.

Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να σεβόμαστε τη θέση που βρίσκεται ο καθένας κάθε δεδομένη στιγμή της ζωής του. Χρειάζεται να σεβόμαστε τις δυνατότητες που έχει η κάθε γυναίκα τη συγκεκριμένη στιγμή. Να προσφέρουμε την πληροφόρηση και να αφήνουμε τη γυναίκα και τον άνδρα να την αξιολογήσουν και να αποφασίσουν. με γνώμονα τις δικές τους δυνατότητες, πιστεύω και αντοχές.

Για μία ακόμη φορά δέχθηκα έναν τεράστιο καταιγισμό από θετικά και αρνητικά σχόλια, μηνύματα και αφορισμούς για τις θέσεις που παρουσιάζω: ότι ναι υπάρχουν γυναίκες που  δεν αντέχουν να γεννήσουν φυσιολογικά. Οτι ναι υπάρχουν γυναίκες που δεν αντέχουν να θηλάσουν. Και ότι δεν χρειάζεται αυτές οι γυναίκες να ριχτούν στο πυρ το εξώτερο.

Γιατί το σημαντικό είναι να έχουν τη δυνατότητα να αναπτύξουν τη σχέση τους με το μωρό τους και όχι απλά να ακολουθήσουν όλες τις σωστές διαδικασίες.  Γιατί, κάθε τι που κάνουμε στη ζωή μας χρειάζεται να το πιστεύουμε.  Βαθειά και ακράδαντα ότι είναι αυτό που χρειαζόμαστε, που θέλουμε και ότι ανεξάρτητα από τις δυσκολίες , που ίσως αντιμετωπίσουμε, θα το παλέψουμε, για να το οδηγήσουμε εκεί που επιθυμούμε.          Αλλιώς αν υπάρχει απλά ένας εσωτερικός και εξωτερικός πειθαναγκασμός τα αποτελέσματα  στη γυναίκα και στο μωρό της (και κατ’ επέκταση ίσως στη σχέση με το σύντροφο της) θα είναι τα ίδια με αυτά που αντιμετωπίζει μία γυναίκα που έκανε μία αναίτια καισαρική και πιέστηκε να δώσει γάλα σκόνη.

Αντί λοιπόν να κατηγορούμε κάποια γυναίκα, που δεν  θέλει ή δεν μπορεί να γεννήσει φυσικά και να θηλάσει το παιδί της, ας της δώσουμε τον χρόνο και την ηρεμία να αισθανθεί τις δυνατότητες της και να κτίσει τη σχέση με το μωρό της ήρεμα και με πολλή αγάπη (χωρίς τύψεις, ενοχές και κατηγορίες).

Αντιγόνη Ωραιοπούλου

Βιολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Εγώ δηλαδή δεν είμαι μητέρα;

Παρ’ όλο που σκεπτόμουν  ένα άλλο θέμα η ερώτηση αυτής της μανούλας: Εγώ δηλαδή που γέννησα με καισαρική το παιδί μου και το θήλασα μόνον μία εβδομάδα, δεν είμαι μητέρα;»

με παρακίνησε να γράψω κάτι διαφορετικό…

Μιά  μέρα ένας καμηλιέρης ρώτησε την καμήλα του: Που προτιμάς να περπατήσουμε
σήμερα; στον ανήφορο ή στον κατήφορο; Η καμήλα τον κοίταξε παραξενεμένη και
αποκρίθηκε: Δεν υπάρχει ίσιος δρόμος;» Ανάμεσα στο 70% των καισαρικών
τομών (όταν ο ΠΟΥ δικαιολογεί το 15%) και το να γεννώ ΜΟΝΟΝ φυσικά,  συχνά
χάνουμε και τις άπειρες δυνατότητες του σώματος μας  αλλά και τις εξ’ ίσου πολλές δυνατότητες που
μπορεί να προσφέρει η επιστήμη όταν υπάρχει παθολογία. Και ταυτόχρονα δημιουργούνται
στρατόπεδα.  Ναι! ο φυσιολογικός
τοκετός΄καθώς και ο θηλασμός βοηθάνε σε πολλά πράγματα. και κυρίως στο δέσιμο
της μητέρας και του πατέρα με το μωρό, καθώς και στην ομαλή προσαρμογή του
βρέφους στην εξωμήτριο ζωή.ΌΜως υπάρχουν πολλές γυναίκες που δεν μπόρεσαν να
γεννήσουν φυσιολογικά αλλά γέννησαν με καισαρική. Και πολλές γυναίκες που δεν
μπορούν να θηλάσουν (για σωματικούς και ψυχολογικούς λόγους). Αυτό που τελικά
φαίνεται να κάνει τη διάφορά δεν είναι ο τρόπος της γέννησης αλλά το γιατί η
γυναίκα γέννησε με τον συγκεκριμένο τρόπο: γιατί έπρεπε ή γιατί βόλευε τον
γιατρό; Γιατί δεν θήλασε; Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε όλοι μας τα όρια
ανάμεσα στον φανατισμό και στις τρέχουσες δυνατότητες.  Η φύση μας προσφέρει άπειρες δυνατότητες. Το
μωράκι που γεννήθηκε με καισαρική γιατί έπρεπε, που για κάποιους λόγους δεν το
θήλασε η μητέρα του, είναι καλά όταν λαμβάνει την αγάπη και την αγκαλιά που
ζητά. Μητέρες δεν μας κάνει μόνον ο θηλασμός και ο τρόπος που φέρνουμε στον
κόσμο τα παιδιά μας. Μητέρες μας κάνει η καθημερινή επαφή, δεσμός και δέσιμο με
το μωρό μας. Γονείς γινόμαστε (με την καθημερινή επαφή, προσοχή, αγάπη, εκτίμηση, αποδοχή, αγκαλιά, ευθύνη, χαρά, παιχνίδι) δεν γεννιόμαστε (γιατί η φύση μας προσφέρει απλόχερα την δυνατότητα να προσέχουμε το μωρό, που είναι τελικά ένα αβοήθητο πλασματάκι).

Και ταυτόχρονα ας θυμόμαστε όλοι ότι η αγάπη και η έκφραση της είναι συνεχής.  Όπως και το να είμαστε γονείς. Η γονεΪκότητα και η αγάπη που αυτή συνεπάγεται, είναι συνεχής και όταν προσφέρεται απλόχερα και κυρίως από καρδιάς, δημιουργεί ευτυχισμένα παιδιά και αργότερα ευτυχισμένους ενήλικες.

Η αλήθεια (για τον θηλασμό) είναι μόνο μία! δικαιολογίες υπάρχουν πολλές!

Το θέμα του θηλασμού σε σχέση με τις γυναίκες που τα παρατάνε  προκάλεσε πολλά σχόλια με όλο το φάσμα των αντιδράσεων: (ξεκινώντας από «μ’ αρέσει πολύ» μέχρι  «ούστ»…) Και θέλω να απαντήσω συλλογικά σε όλο το φάσμα των σχολίων τεκμηριωμένων και μη.

Έβαλα λοιπόν σαν  τίτλο το σχόλιο μιας μαμάς.  Η αλήθεια είναι μία. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές.

Εγώ θα το αλλάξω: Η αλήθεια είναι μόνον μία. Οι δρόμοι όμως για να την φθάσει κάποιος,  είναι πολλοί. Και προσωπικοί.

Σαν βιολόγος έμαθα ότι η φύση έχει προσφέρει απλόχερα βοήθεια στην γυναίκα να γεννά έύκολα, να θρέφει το μωρό της εύκολα και γενικά μας έχει δώσει την προδιάθεση και τις δυνατότητες , ακούγοντας το σώμα μας, να κάνουμε αυτόματα και ήρεμα τα βήματα για να συνδεθούμε με το μωρό μας σε όλα τα επίπεδα. Έμαθα επίσης ότι η φύση πειραματίζεται, έχοντας σαν στόχο  το καλύτερο αποτέλεσμα, με το μικρότερο κόστος. Και ότι αυτό που τελικά βλέπουμε κρύβει από πίσω του πολύ πειραματισμό και αλληλοσχετίσεις, που τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζουμε και  δεν αντιλαμβανόμαστε.

Σαν σωματική ψυχοθεραπεύτρια, έμαθα ότι η στάση και η συμπεριφορά ενός ανθρώπου είναι επίσης το αποτέλεσμα πολλών εσωτερικών διεργασιών, εμπειριών, βιωμάτων, καταστάσεων και αντιλήψεων .  όλα αυτά τα βιώματα, οι εμπειρίες κλπ  δεν φαίνονται, αρχικά μπορεί να μην τα γνωρίζουμε ούτε εμείς οι ίδιοι πολλές φορές  (συχνά είναι βαθιά θαμμένα στην νευροφυσιολογία και στο υποσυνείδητο μας) αλλά αλληλοσχετίζονται ,αλληλοεπηρεάζονται, έχουν ισχύ και δύναμη και τελικά οδηγούν στην φανερή δράση και στάση.

Και ότι το σώμα μας είναι ένας πολύ καλός μίτος της Αριάδνης και να οδηγηθούμε στο τι αισθανόμαστε και τι μπορείνα παρεμποδίζει την φυσιολογική  ήρεμη πορεία της φύσης.

Στην εποχή μας η σύλληψη, η εγκυμοσύνη και ο τοκετός καθώς και οι πρώτοι μήνες με το μωρό μας έχουν αποκοπεί από την φυσιολογία και έχουν μετατραπεί σε έναν αγώνα δρόμου για να αποφύγουμε την πιθανή παθολογία. Διαδικασίες σωματικές μετατρέπονται σε διαδικασίες διανοητικές. Η επαφή με τον εαυτό, τη φύση (αυτό που ονόμασα πριν «ακούμε  το σώμα μας) έχει πέσει σε χειμερία νάρκη.  Ταυτόχρονα όμως έχουμε και πολλές δυνατότητες και επιλογές.

Και αυτό που προσπαθούμε σήμερα να κάνουμε είναι να ισορροπήσουμε τελικά είναι η φύση (οι εσωτερικές και εγγεγραμμένες δυνατότητες που έχουμε) με την επιστήμη (τις δυνατότητες να προστατευθούμε αν και όταν κάτι πράγματι παρεκκλίνει από το φυσιολογικό).

 

Στην φύση  ή εγκυμοσύνη και ο τοκετός είναι μία αρχέγονη πορεία, η οποία περπατιέται με ηρεμία, ασφάλεια, χρόνο, προστασία. Και ο θηλασμός που ακολουθεί είναι μία απλή φυσιολογική διαδικασία, απόρροια αυτών των συναισθημάτων. Και στην φύση όταν το θηλυκό είναι στρεσαρισμένο δεν μπορεί να θηλάσει.Και τότε μπορεί να  αναλαμβάνουν το έργο αυτό άλλα θηλυκά. Χωρίς όμως να χάνεται η σχέση της μητέρας με το παιδί.

Επίσης, από αρχαιοτάτωνχρόνων, πολλές γυναίκες δεν είχαν γάλα. Και έτσι δημιουργήθηκε ο θεσμός της τροφού και της παραμάνας. (Σήμερα αυτή τη θέση την έχουν πάρει τα έτοιμα γάλατα..)

Για να κάνουμε λοιπόν τις συγκρίσεις  ας δούμε λίγο τις στατιστικές σφαιρικά και όχι απομονωμένα:  Έχουμε… ξαναανακαλύψει τον θηλασμό (μετά από κάποιες δεκαετίες όπου η φόρμουλα ήταν το υπέρτατο αγαθό…) Και πολύ καλά κάνουμε. Αλλά σήμερα:

  • Περισσότερες από 50%  των γυναικών γεννάνε με καισαρική. Ενώ ένα ποσοστό 60 -70%  των γυναικών που γεννάνε φυσιολογικά έχουν δεχθεί κάποια φαρμακευτική ουσία στο σώμα τους, συχνά λόγω πρωτοκόλλου και όχι λόγω ανάγκης.
  • Περισσότερο από το 80% αυτών των γυναικών έχουν βιώσει την καισαρική και τις φαρμακευτικές ουσίες καθώς και την νοσοκομειακή διαδικασία, σαν τραυματικό γεγονός και συχνά ένα και δύο χρόνια αργότερα συνεχίζουν να δακρύζουν, να πονάνε και να θυμώνουν όταν θυμούνται τη γέννηση του παιδιού τους. Την έχουν ζήσει σαν βιασμό ή /και σαν κλοπή σημαντικών στιγμών της ζωής τους.
  • Τουλάχιστον 70% των γυναικών θεωρούν ότι οι γιατροί και οι μαίες δεν τις σεβάστηκαν, δεν τις άκουσαν, δεν τους έδωσαν χρόνο.
  • Το ίδιο ποσοστό γυναικών αισθάνεται ότι δεν τους δόθηκε η γνώση και η ευκαιρία να συνδεθούν και να ακούσουν το σώμα τους. Δεν ήταν ελεύθερες και δεν είχαν επιλογές.
  • Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών, φθάνει στον τοκετό με κατάθλιψη (όχι λόγω εγκυμοσύνης, αλλά λόγω συνθηκών στην καθημερινότητα τους). ΟΙ στατιστικές λένε ότι  κατάθλιψη στον γενικό πληθυσμό έχει φθάσει το 40%…
  •  90% γυναικών μπαίνουν στην αίθουσα τοκετών γεμάτες φόβο. Γιατί ο τοκετός θεωρείται μία απαραίτητη επώδυνη διαδικασία, είτε είναι φυσιολογικός, είτε είναι καισαρική.
  • Ένα μεγάλο επίσης ποσοστό φοβάται να εμπιστευτεί τον γιατρό και τη μαία (και άρα να αισθανθούν ήρεμες και ασφαλείς στα χέρια τους).
  • Εδώ και δεκαετίες η σύγχρονη γυναίκα έχει αποκοπεί από το σώμα της. Αγνοεί τις πληροφορίες που της προσφέρει, ή δεν ξέρει πως να τις αποκωδικοποιήσει ή πως να τις συνδυάσει με την γνώση, την πληροφορία και την προστασία της επιστήμης.
  • Επίσης ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών φθάνουν στον τοκετό τους μόνες, με κακές σχέσεις με την αρχική τους οικογένεια ή /και τον σύντροφο τους, με θέματα επιβίωσης, χωρίς δίκτυο υποστήριξης ώστε να συγκεντρωθούν στο μωρό τους. Πολλές γυναίκες (ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος απ’ όσο μπορεί να φανταστεί κανείς) κρύβουν τραυματικές εμπειρίες κακοποίησης η οποία δεν έχει αναφερθεί ή αναγνωριστεί ποτέ.

Μια γυναίκα λοιπόν φθάνει στη στιγμή που κρατά το μωρό της στα χέρια της.  ΑΝ της έχει συμβεί  ή αισθάνεται κάτι απ  όλα όσα προανέφερα, το σώμα, η ψυχή και το μυαλό της μπορεί να είναι κυριολεκτικά παγωμένα και ακινητοποιημένα. Αλλά της ζητιέται να μπει άμεσα στον ρόλο της μητέρας και να αρχίσει να θηλάζει και να είναι χαρούμενη και να τα ξεχάσει όλα (γιατί αλλιώς δεν είναι καλή μητέρα, δεν είναι ικανή, δεν συμπεριφέρεται καλά).

Η πίεση όμως του  «πρέπει να θηλάσεις» τις οδηγεί σε ΄πίεση, τύψεις και ενοχές που μπορεί να παρεμποδίζουν ακόμη περισσότερο οποιαδήποτε τάση να δοκιμάσουν. Η εμπειρία μου έχει δείξει ότι όταν μια γυναίκα, που αρχικά δεν μπορεί να θηλάσει ή δεν θέλει, όταν δεθεί με το μωρό της είναι πολύ πιο έτοιμη να ξαναδοκιμάσει, παρά μια γυναίκα που πιέζεται να κάνει το «σωστό» και τελικά καταναλωνει όλη της την ενέργεια στο να προσπαθει να είναι σωστή.

Για να μπορέσει να αρχίσει να λειτουργεί, χρειάζεται χρόνο, ασφάλεια και ηρεμία και όχι κριτική και απόρριψη.

Ας θυμηθούμε ότι ολοι μας θέλουμε πάντα να έχουμε βαθμούς ελευθερίας. Έχοντας αυτούς τους βαθμούς και την δυνατότητα επιλογών, αποφασίζουμε πολύ πιο ήρεμα. (και ας θυμηθούμε ότι ο θηλασμός είναι χαλάρωση, ηρεμία και αγάπη). Αντίθετα, όταν πιεζόμαστε και θεωρούμε ότι πρέπει να κάνουμε κάτι, συχνά αντιδράμε. Νοιώθοντας τύψεις και ενοχές. Όλοι επίσης θέλουμε να αναγνωρίζονται τα συναισθήματα μας και οι αδυναμίες μας και κυρίως ο χρόνος που χρειαζόμαστε για να τις αντιμετωπίσουμε. Στον θηλασμό η γυναίκα χρειάζεται να νοιώθει καλά και ήρεμη για να είναι ήρεμο και το μωράκι της.

Αυτό λοιπόν που λέω είναι ΝΑΙ στον θηλασμό, ΟΧΙ όμως στον καταναγκαστικό θηλασμό που κάνει την μητέρα να αγχώνεται περισσότερο, να θυμώνει, να εκνευρίζεται και τελικά να τα παρατά. Και κυρίως : να μην συνδέεται με το μωρό της.  Γιατί ο θηλασμός είναι σύνδεση με το μωρό. Αν επιμείνουμε σε έναν θηλασμό χωρίς να ενδιαφερθούμε για την σύνδεση,   έχουμε βάλει τα θεμέλια για την ανάπτυξη ενός στερημένου συναισθηματικά μωρού και αργότερα στερημένου συναισθηματικά ανθρώπου. Ο θηλασμός και η σύνδεση με το μωρό χρειάζεται να είναι εναρμονισμένα και συγχρονισμένα.

Αν λοιπόν μία νέα μανούλα δεν μπορεί ή δεν θέλει αρχικά να θηλάσει, ας σκύψουμε πρώτα στο πως αισθάνεται, στο γιατί αισθάνεται έτσι, Ας της προσφέρουμε  για λίγο προτεραιότητα στο τι συνέβη και γιατί αισθάνεται έτσι. Με αυτόν τον τρόπο δίνουμε αγκαλιά και στήριξη στη γυναίκα για να μπορέσει με τη σειρά της να αγκαλιάσει και να στηρίξει το μωρό της.  Και έτσι με  αγάπη και ηρεμία θα οδηγηθεί στον θηλασμό.

Και τότε το 1% των γυναικών που θηλάζουν ακόμη στο πρώτο εξάμηνο, θα γίνει πολύ μεγαλύτερο.