Παιδικότητα ετών 50!

Ανύποπτες στιγμές. Στιγμές που γράφουν μέσα μας και καθορίζουν, χωρίς να το ξέρουμε,  το είναι μας. τον τρόπο που ζούμε και τη νοοτροπία μας.

΄Ανθρωποι: που με μικρές και μεγάλες πράξεις, απλά μας διδάσκουν,  πως μπορούμε να υπάρχουμε.

Tορόντο, κάποιες δεκαετίες πριν:

Βρίσκομαι στα μισά του πρώτου μου μεταπτυχιακού. Είναι μία από αυτές τις ημέρες που τίποτα δεν φαίνεται να πηγαίνει καλά. Με δάκρυα στα μάτια, παρατώ το πείραμα μου, βγαίνω από το κτίριο και αρχίζω να περπατώ προς το νοσοκομείο που στεγάζει το γραφείο και την κλινική του θείου μου. Είμαι έτοιμη να του πω ότι τα παρατώ και ότι θέλω να γυρίσω στην Ελλάδα.

Περνώ χωρίς να ρωτήσω αν είναι διαθέσιμος,  τις δύο γραμματείς του και ορμάω στο γραφείο του.

Ο θείος μου μιλά στο τηλέφωνο. Το οργισμένο βλέμμα του, για την χωρίς χτύπημα στην πόρτα εισβολή μου, μετατρέπεται σε εξερευνητικό. Μία ματιά στα δακρυσμένα μάτια μου και κλείνει το τηλέφωνο.

Χωρίς λόγια παίρνει το παλτό του. «Πάμε».

«που πάμε; Δεν θέλω να πάω πουθενά. να σου μιλήσω θέλω.»

Με αγκαλιάζει και με σπρώχνει προς το ασανσέρ.  Βγαίνοντας από το νοσοκομείο, αρχίζουμε να περπατάμε.

«Σε ευχαριστώ» μου λέει χαμογελώντας. «Δεν θα ευχαριστιόμουν αυτήν την τόσο όμορφη ημέρα, αν δεν με έβγαζες έξω».  Δεν μιλώ. Απτόητος συνεχίζει να σχολιάζει τον καταγάλανο ουρανό, τις αντιθέσεις των χρωμάτων. Θέλω να τον δείρω. Θέλω να ουρλιάξω. Θέλω να κλάψω με λυγμούς. ΔΕν θέλω να σχολιάσω τον καιρό. ή τα χρώματα.

Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι, ότι μπαίνουμε σε μία παιδική χαρά. Με αφήνει και πηγαίνει κατ’ ευθείαν στην τραμπάλα.  Στριμώχνει το 1.90 ύψος του στην μία θέση  της τραμπάλας. Τα πόδια του αγγίζουν το πηγούνι του. Σοβαρά παίρνει θέση και μου δείχνει την άλλη πλευρά.

«Κάθισε».  Τον κοιτώ σαν να έχει χάσει τα λογικά του.

«Δεν είσαι σοβαρός».

«ΣΟβαρότατος. Όσο τουλάχιστον μπορεί να είναι κάποιος που θέλει να κάνει τραμπάλα. Κάθισε!»

Κοιτώ γύρω μου να δω πόσοι μας βλέπουν. Το βλέμμα μου υψώνεται προς τα παράθυρα του νοσοκομείου.

Αμήχανα κάθομαι στην άλλη πλευρά. Χαμογελώντας τινάζεται προς τα πάνω και εγώ προσγειώνομαι στο έδαφος.

«Θα κάνουμε τραμπάλα ή όχι; Σοβαρέψου».

«Δεν μπορεί! Θα του περάσει» σκέπτομαι. Και αρχίζουμε να κάνουμε τραμπάλα. Γελάει και παίζει σαν δεκάχρονο. Δεν μοιάζει με τον πενηντάρη διάσημο πανεπιστημιακό καθηγητή ιατρικής. Με τινάζει στον αέρα και με παροτρύνει να του κάνω το ίδιο.

Μετά από κανένα πεντάλεπτο κοιτά το ρολόι του: «Πάμε! αρχίζω κλινική σε λίγο».

Επιστρέφοντας στο γραφείο του με αγκαλιάζει: » Κάτι ήθελες να μου πεις για να  έλθεις τέτοια ώρα από το γραφείο μου. Ελπίζω να μην είναι επείγον, γιατί δεν έχω χρόνο τώρα, αλλά δόξα τω Θεώ δεν φαίνεσαι πια τόσο χάλια».

Τον κοιτώ και βάζω τα γέλια. «πες μου κάτι: δεν ντρέπεσαι, ολόκληρος καθηγητής Πανεπιστημίου και γιατρός να κάνεις τραμπάλα σαν 10χρονο; δεν σκέπτεσαι τι θα πει ο κόσμος;»

«Αν κάποιος με σχολιάσει, μάλλον το κάνει από τη ζήλεια του. Γιατί δεν τολμά να το κάνει ο ίδιος, ενώ το θέλει. Το να παίζεις είναι χαρά. Και να το κάνεις με κάθε ευκαιρία».

Με φιλά και εξαφανίζεται πίσω από τα χαρτιά του. Βγαίνοντας στο γραφείο του με πλησιάζει μία από τις βοηθούς του: «Είδα σωστά; Εκανε ο Dr. O τραμπάλα;» με ρωτά έκπληκτη.

«Ναι και μάλλον  βοήθησε». Κάνω μεταβολή και ξαναπηγαίνω να αντιμετωπίσω τα πειράματα μου.

Λονδίνο, λίγες εβδομάδες πριν.

Βρίσκομαι στο αεροδρόμιο και περιμένω με την κόρη μου την αργοπορημένη πτήση μας. Καθώς περπατάμε  μέσα στα νεύρα και την κούραση, βλέπω μία οθόνη που διαφημίζει τη νέα ταινία του πολέμου των άστρων.

Μπροστά είναι μια καρέκλα. Καθισμένος είναι ένας νεαρός με ένα κράνος στο κεφάλι και κουνάει το κεφάλι του δεξιά αριστερά. Υπάρχει μία ουρά με παιδιά και νέους που περιμένουν να μπουν κάτω από το κράνος. Οι γονείς υπομονετικά περιμένουν να ζήσουν τα παιδιά τους την εμπειρία.

Συνεχίζουμε την  βόλτα και μετά από λίγο ξανακαταλήγουμε μπροστά στην οθόνη. Δεν έχει ουρά.

«Θέλεις να δοκιμάσεις να δεις τι είναι;» την ρωτάω.

«ναι».

όταν τελειώνει μου λέει ότι με το κράνος ζεις μια προσωμείωση για το πως είναι να είσαι μέσα σε ένα διαστημόπλοιο της ταινίας.

Αυθόρμητα της δίνω τα πράγματα μου:

«Θα δοκιμάσω και εγώ!»

Πράγματι κάθομαι στην θέση και βάζω το κράνος. Η βοηθός μου εξηγεί πως να ενεργοποιήσω την προσωμείωση.

Οταν τελειώνω, υπάρχει ξανά μία ουρά. Παιδιά και ενήλικες με κοιτούν παράξενα. Χαμογελώ.

Και το χαμόγελο μου γίνεται γέλιο, όταν διαπιστώνω ότι αμέσως μετά από μένα τη θέση μου την παίρνει ένας μπαμπάς.  Δεν νοιώθω πια ούτε νεύρα, ούτε κούραση. Νοιώθω πιο παιδί.

Τι κέρδισα; ένα μεγάλο εσωτερικό χαμόγελο. Τι έχασα; νομίζω τίποτα.

Ώρες αργότερα, μέσα στο αεροπλάνο, μου έρχεται στο μυαλό η σκηνή με τον θείο μου. Αυτό που μου είπε. Και άρχισα να καταμετρώ πόσες φορές το έκανα, όλα αυτά τα χρόνια χωρίς καν να τις συνειδητοποιήσω. Το παιχνίδι και η παιδικότητα δεν αφαιρεί ούτε την επιστημονικότητα, ούτε την αξιοπρέπεια. Προσθέτει όμως ζωντάνια, γέλιο και καλή διάθεση.

ΖΟύμε σε απίστευτα σοβαρές εποχές. Όμως είναι επιλογή, αν θα κλέψουν απο μέσα μας το γέλιο, τον αυθορμητισμό, το παιχνίδι, την παιδικότητα. Αυτές τις γιορτές κάνετε δώρο στον εαυτό σας την άδεια να παίξετε και να ξαναγίνετε παιδιά. Μόνοι σας ή και με τα παιδιά σας. Δεν χρειάζονται ακριβά παιχνίδια. Χρειάζεται μόνον διάθεση. ίσως λοιπόν φέτος τις γιορτές χαρίστε στον εαυτό σας την χαμένη παιδικότητα σας. Χαρίστε σε εσάς και τους αγαπημένους σας, τη σύνδεση με την σκανδαλιά, την κίνηση, το αναπάντεχο. Χαρίστε τη σύνδεση με αυτό που ήσασταν και το κρύψατε κάτω από τα πρέπει της ηλικίας και του επαγγέλματος. και χαρίστε το παιχνίδι με κάθε ευκαιρία!

 

Moments! Moments that write on our soul and define, without even knowing the whole of our existence: our way of living and our attitude towards living.

Persons! persons  which with small or large actions they just teach us the ways of existing.

΄Toronto: some decades earlier:

I am half way towards the completion of my first master degree. It is just one of those days, that everything goes wrong. Tearful I just quit my experiment, get off the building and I start walking towards the hospital that houses my uncle’s office and clinic. I just want to announce to him, that I am ready to quit and return to Greece.

Without even asking her two secretaries if he is available, I charge into his office.

My uncle is talking to the phone. His angry glance towards my unannounced intrusion, changes to exploratory, as soon as he sees my tears. Without a second word he hungs up.

He gets up and takes his coat. «let’s go».

«Where? I don’t want to go anywhere! I just want to talk with you!»

 

He hugs me and pushes me towards the elevator. Getting outside the hospital, we start walking.

«Thank you» he says smiling. «Without you I would be inside my office and I wouldn’t be able to enjoy this crispy day!» I refuge to respond. Undisturbed, he continues to comment on the blue sky and the spectrum of colours. I want to kick him. I want to scream. I want to cry my heart our. But for sure, I don’t want to comment on the weather or the colours.

All of a sudden I realize that we enter a playground. He leaves me standing at the entrance and beelines towards a seesaw.

He squeezes his 6’3 frame on one of the seats. His legs touch his chin. Very serious he sits and motions to me to sit on the other seat.

«Have a seat!» I am starring at him thinking that he has lost his marbles.

«You are not serious!!»

» I am! very much so! As serious as somebody that wants to play with the seesaw! SIT!»

Embarassed,  I turn around to see how many people watch us and laugh.  Ι glance at the windows of the hospital which is looming above us.

Fretting I sit at the opposite seat. He smiles and jumps upwards and I just land akwardly on my b..m on the ground.

«Will you play or not?»

 

«This is not possible!  But it will pass» I think.

So, we start seesaw. He laughs and plays like a 10 year old. He doesn’t look the fifty plus l famous medical  professor. He flies me up to the air and urges me to do the same to you.

After five minutes he stares at his watch: «let’s go. I start clinic hours shortly!»

When we arrive at his office he gives me a bear hug: «You wanted to tell me something? Since you dropped by that time. I hope is not urgent, because i am running behind schedule, but thanks God, you don’t look like sh.t anymore..»

I start laughing: » Tell  me something: you are the university professor and the worldwide renowed doctor and you play seesaw like a 10 year old! don’t you consider your position and people’s gossip?»

«If somebody gossips or comments, he is envious! because he doesn’t dare to do it, though he wants to do so. Playing is joy. remember to do it, with every occasion!»

 

He kisses me and disappears behind his files. While I exit from his office, one of his assistants comes towards me: «Did I see correctly? Did Dr. O. playing seesaw?»she asks me surpised.

«Yes! and it helped!» I turn on my heals and return to my lab to cope with my experiments.

London, few weeks ago.

I am at the airport with my daughter, waiting our delayed flight.  As we walk, full of irritation and exhaustion, I see a screen, advertising the new star wars movie.

In front of the screen there is a chair. A young guy is sitting there with a rather big helmet on his head and he moves his head right and left smiling. There is a queue full of children and adolescents, waiting to sit under the helmet. The parents wait patiently for their kids to live the experience.

 

We continue our walk and after a while we end up again in front of the screen. No queue this time.

«Would you like to try?» I ask my daughter. She wants and goes to the chair.

When she finishes, she tells me that under the helmet you live a simulation of being in a space ship of the movie.

 

Spontaneously I give her my bag. I will try it, too.»

I sit on the seat and put on the helmet. The aide explains to me how to activate the simulation. When I finish, there is a new line. Children and adults stare at me. I just smile.

And my smile becomes a hearty laugh, when I realize that the next candidate for the seat and the helmet is a dad. I don’t feel irritated or exhausted anymore. I just feel like a child.

 

Much later, in the plane, I remember the scene with my uncle. What he had told me. And I start counting all the times I applied it all those years, unconsciously.

I remember her ultimate teaching: that play and connecting with the child within does not remove the seriousness or the dignity. It adds though for sure, life, laugh and  a good mood.

We live in incredibly serious times. But we do have the choice if we permit to have our laugh, spontaneity, play and the child within stolen from us.

So during these holidays give yourself the permission to play and become children again. Alone or with your loved ones. You don’t need expensive toys. The only important ingredient is the mood and the attitude.  In this Xmas gift yourself with your lost playful child. Gift to yourself and the loved ones the connection with the michief, the movement, the unexpected. Gift the connection with the playful self you were and you just hid it under the musts of the age and the profession. Give the play with every opportunity.

 

 

 

By Althaia

Ο δρόμος για τα Χριστούγεννα. Ο δρόμος για την ψυχή. (The road to Christmas, the road to the soul)

Τι περιμένω άραγε; τυλιγμένη στην ζεστή ζακέτα μου , παρακολουθώ τα φωτάκια στο δένδρο να αναβοσβήνουν. Το χέρι μου κρατά το στυλό πάνω από το τετράδιο.

Σε ένα μήνα είναι Χριστούγεννα: η γιορτή της αγάπης, της λάμψης, των δώρων, του μοιράσματος, της ομορφιάς, της αρχής, της ελπίδας, της μεταμόρφωσης. Τι περιμένω άραγε;

Πως θα δείξω την αγάπη μου; σε ποιούς;

πως θα λάμψω; 

σε ποιούς θα προσφέρω δώρα και τι είδους;

τι θα μοιραστώ;

ποιά ομορφιά θα τονίσω;

για τι θα ελπίζω;

σε τι θα μεταμορφωθώ τον επόμενο χρόνο;

Τόσες ερωτήσεις!

Σε ποιούς θα δείξω την αγάπη μου; Στους δικούς μου. Αλλά και στον εαυτό μου. Kαι σε κάθε άνθρωπο που με άγγιξε με το χαμόγελο, την μικρή ή μεγάλη σκέψη που μου αφιέρωσε. Και σε κάθε άνθρωπο που μπορεί να μην έχει κανένα να προσφέρει την αγάπη του ή να την δεχθεί.

Με ποιόν τρόπο;  Με ένα χαμόγελο. Με ένα κράτημα χεριού.  Με μία σφιχτή αγκαλιά. Ακούγοντας τον από καρδιάς τι λέει και τι επιθυμεί. Μένοντας σε αυτό που είναι και όχι σε αυτό που φαίνεται.

Πως θα λάμψω; Με το να αποδεχθώ και να αγαπώ τον εαυτό μου. Με το να συνδεθώ με την αλήθεια αυτού που είμαι και όχι αυτού που έχω συνηθίσει να δείχνω. Με το να σκεφθώ ήδη τα δώρα που μου έχει προσφέρει η ζωή και να πω ευχαριστώ.

Σε ποιούς θα προσφέρω δώρα και τι είδους;  Όλοι χαμογελούν στα δώρα. Αλλά όχι στα υποχρεωτικά και τα συμβατικά. χαμογελούν στα δώρα, που έχουν επιλεγεί με περίσκεψη. που έχουν απάνω τους τη σφραγίδα του δωρητή. την ενέργεια του. τον χρόνο που αφιέρωσε για να τα επιλέξει. Ώστε να σημαίνουν κάτι στον αποδέκτη.

Τι θα μοιραστώ;  Την καρδιά , την ψυχή και το συναίσθημα μου. Την αγάπη μου και ότι άλλο αισθάνομαι για αυτούς που αγαπώ. Θα τους πω και θα τους δείξω πόσο σημαντικοί είναι για μένα.

Ποιά ομορφιά θα τονίσω;  Των θετικών συναισθημάτων μου για τον εαυτό μου και τους άλλους.

Για τι θα ελπίσω; Για την αλήθεια και την πίστη σε αυτά που μου είναι σημαντικά. Για τις αξίες με τις οποίες ζω.

Σε τι θα μεταμορφωθώ τον επόμενο χρόνο; Σε αυτό που πραγματικά είμαι. Και όχι σε αυτό που περιμένουν οι άλλοι να είμαι.

Το στυλό πλέον τρέχει πάνω στις γραμμές του τετραδίου. Και στο μυαλό μου έρχεται το άστρο των Χριστουγέννων. Μακάρι μέχρι τα φετεινά Χριστούγεννα να με έχει οδηγήσει εκεί που είναι η αλήθεια μου. Η ψυχή μου και όλη η αγάπη μου. Μακάρι να με οδηγήσει εκεί που θα μπορώ να κάνω το πνεύμα των Χριστουγέννων πραγματικότητα. Μακάρι να με οδηγήσει εκεί που θα μπορώ να είμαι ολόκληρωμένος άνθρωπος. Εκεί που θα νοιώθω αληθινός, ειλικρινής και άφοβος. Εκεί που θα μπορώ να εκφράζω την αλήθεια της ψυχής μου. Εκεί που θα φέρω στην ίδια την ψυχή μου και στην ψυχή των αγαπημένων μου, σαν άλλος μάγος, το δώρο της σύνδεσης και της ολότητας. της επικοινωνίας και της προσφοράς. της ολοκλήρωσης και της αποδοχής, της παιδικότητας και της χαράς.

Αφιερωμένο με αγάπη, σε όλους εσάς,  που ατενίζετε τα Χριστούγεννα με παιδική προσμονή, σε πείσμα των καιρών.

What am I expecting? wrapped up in my warm jacket,  I just stare at the Xmas tree and the lights. My hand is poised above the empty pages of my notebook.

Christmas are around the corner. In one month. What am I expecting?

How am I going to show my love? And to whom?

With what way?

How am I going to shine?

To whom am I going to offer gifts? And of what kind?

What will I share?

What kind of beauty am I going to underline?

What will I hope for?

To whom am I going to transform in the next year?

 

How am I going to show my love? And to whom? To my loved ones. But I won’t forget myself. But also to every person that he devoted to me a smile, a small or big thought, a hug or an action of care.  And in every person that may have nobody to offer her love or nobody to give it to her.

With what way?  With a big smile. Holding hands. With a tight hug. Listening carefully his or her desires. Seeing what this loved one really is and not what he or she shows off…

How am I going to shine? By loving and accepting myself. By connecting with the truth of what I really am and with that part that I am used to show. By thinking the gifts that life has offered me and expressing my thanks to life .

To whom am I going to offer gifts? And of what kind? Everybody is smiling when receiving gifts. But not those obligatory and conventional ones. They smile for gifts that are chosen with consideration and love, that are sealed with the energy of the giver, the time he spent to chose them.

What will I share?   My heart, my soul, my feelings. My love and all the emotions that I feel for people that I love. I will say and I will show how important are for me. 

What kind of beauty am I going to underline?   The beauty of my positive feelings for both for myself and my loved and important ones.

What will I hope for? For the truth and the faith for all that are important to me. For the values that underline my way of living.

To whom am I going to transform in the next year? To whom I really am. And not to whom the others expect me to be.

The pen is just sliding on the notebook. In my mind just jumps the star of Bethleem. I really wish that this Christmas will take me where my truth lies. My soul, my strength and all my love. I wish that this star will show me the way to the place that I will be able to transform  the Christmas spirit into a reality.  to take me to a place where I can be whole and feel true, sincere and fearless. To drive me to a place where I will be able to express the truth of my soul. To a place where I will be able to offer to my soul and my loved ones’souls like another wise man, the gifts of connection and wholeness, of the communication and offer, of the integration and of the acceptance, of the boyshness and  the joy.

 Devoted with love, to all of you, that you stare at Christmas with a childhood joy, despite the time we live. 

 

By Althaia

Bullying: the twin of racism!

 

«He told me that I am fat, I am a joke and that I can’t even walk!»

«Why? when?»

» We are  playing basketball and this boy and his team -which are bumming around-  they want to tease us and take our ball away. The other girls and boys of my team are too afraid to object to him. So, every time that he comes to take the ball,  I am the only one that goes  after him again and again, chasing for our ball. And every time I struggle with him, he is telling me that I am an elephant. It hurts like hell, but I just smile and move away, sometimes with the ball, sometimes without it…»

I stare at the 12 year old with the innocent look of a child, that is inside a body of a 16 year old young lady! Tall, athletic, purposeful and just 12 year old… Trying to cope already with the racism towards a more developed body and the bullying of a «fearless»team. Of the same age!

At the same moment that I am offering some ideas to her how to cope,  I am wondering: Did those boys are born racists and bullying buddies?

Bullying has taken epidemic proportions the last years. Everybody is wondering what is happening  to the children. Psychologists, teachers, educators, psychotherapists and psychiatrists are really concerned about the spread. And they try to find solutions, making protocols, suggesting therapies, cooperating with schools and parents.

But I am wondering: is bullying a child and adolescent behavior? Or these ages are acting as the culprit for the adults’  behavior?

In a system that idolises the thinness, the power, a special colour or form and frowns  upon  the different shapes, habits, financial status, religion, political point of view or any different point of view.

In a system  that every moment, in the form of a government, a bureaucratic service, a convoluted legal system, via a position (professional, geopolitical, financial)  often terrifies the different person or class, or family and exerts power towards a weaker.

In a system  that harrassement (bodily, sexual, oral) is almost everyday occurrence.

In a system where the parents exert consciously or unconsiously their power of «logic and experience»to their kids, or just explode because of their own complexes, without taking into account the children themselves.

In a system where racism is everyday occurence (I am from North and I am better than the Southerns, I am leaving in a suburb and not downtown, I am blond and not dark, I am wearing this firm of clothing, my way of thinking is better than yours, I am white collar  and you are redneck etc).

In an adult  system,  where  diversity is something that is unacceptable, we just look at the kids and try to correct them. Children that grow in this system. that are surrounded by that system. That are often violated by that system (and the people that make it).

Biology taught me that diversity (both horizontal and vertical) is the norm. Nature loves the diversity and has developed many ways to keep a balance, keeping the differences (but we are very busy to destroy nature instead of observing it). And in all the species, the adults teach the young ones how to live.

Psychology taught me that behind each behavior there is a history, and environment and lots of dynamics.

Spiritual and energy psychology, taught me that our point of view starts from within and it is based on values and becoming your belief system: and the system  I am talking about is a system that teaches but has lost the values and the beliefs are in theory and not in practice.

 

I am not talking about anarchy. I am not talking about living without boundaries. But what I am talking about is before we try to take measures against bullying in schools, let’s stop for a second and try to see and think how much bullying, racism and indifference exists towards them, in our adult world.  Let’s try to see how much bullying there is in our every day life, (when we don’t stay in line, when we just impose ourselves with our size -either ours or that of our car, wallet, house, position etc), Let’s try to see what kind of values (if any) exist in our behaviour. Let’s try to see how we practice our beliefs. Let’s try to take responsibility about accepting somebody different (and not to reject without reason. Let’s try to  accept the difference and not to reject without reason and try to find ways to negotiate the differences).

And when we -as adults – follow all that and the children keep bullying each other, then we can seriously plan the measures against child violence…

«Μου είπε ότι είμαι χονδρή, ότι είμαι αστεία και ότι δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου».

«Γιατί; Πότε έγινε αυτό;»

«Παίζουμε μπάσκετ και αυτά τα αγόρια απλά βαριούνται. και προτιμούν να μας ενοχλούν παίρνοντας τη μπάλλα μας. Τα υπόλοιπα αγόρια και κορίτσια της ομάδας τους φοβούνται και δεν κάνουν τίποτα. Έτσι, κάθε φορά που έρχεται να πάρει την μπάλλα μας, είμαι η μόνη που τον κυνηγώ, προσπαθώντας να την πάρω πίσω. Και κάθε φορά που παλεύω μαζί του, μου λέει ότι είμαι σαν ελέφαντας. Πονάω πολύ, αλλά απλά χαμογελώ και φεύγω, κάποιες φορές με την μπάλλα και κάποιες φορές χωρίς αυτήν…»

Κοιτώ την 12χρονη κοπελίτσα με το αθώο βλέμμα ενός παιδιού το οποίο βρίσκεται μέσα στο σώμα μιας 16χρονης! Ψηλή, ανεπτυγμένη, σοβαρή. Και μόνον 12 ετών. που προσπαθεί ήδη να αντιμετωπίσει τον ρατσισμό για το πιο ανεπτυγμένο σε σχέση με την ηλικία της σώμα και το bullying μιας «άφοβης» ομάδας αγοριών, που βρίσκονται στην ίδια ηλικία.

Και ενώ προσφέρω κάποιες σκέψεις και ιδέες για το πως θα αντιμετωπίσει αυτήν την καθημερινότητα, ταυτόχρονα αναρωτιέμαι:  Αυτά τα αγόρια είναι γεννημένοι ρατσιστές και bullies;

To bullying τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει επιδημία. Και όλοι αναρωτιούνται τι ακριβώς συμβαίνει στα παιδιά σήμερα. Ψυχολόγοι, ψυχοθεραπευτές, ψυχίατροι, δάσκαλοι, εκπαιδευτές ανησυχούν για την συνεχιζόμενη έξαρση του φαινομένου. Και όλοι προσπαθούν να βρούν λύσεις, φτιάχνοντας πρωτόκολλα, προτείνοντας θεραπείες και συνεργασίες ανάμεσα στα σχολεία και τους γονείς.

Αλλά αναρωτιέμαι: η συμπεριφορά αυτή εμφανίζεται στα παιδιά και τους εφήβους; ή τελικά εμφανίζεται σε αυτές τις ηλικίες σαν αποτέλεσμα της συμπεριφοράς των ενηλίκων;

Σε ένα σύστημα που εξιδανικεύει το λεπτό σώμα, την δύναμη, ένα συγκεκριμένο χρώμα και σχήμα και συνοφρυώνεται στα διαφορετικά σχήματα, συνήθειες, οικονομικό επιπεδο, θρησκεία, πολιτική θέση ή διαφορετική άποψη.

Σε ένα σύστημα, όπου κάθε στιγμή, μία κυβέρνηση, μία γραφειοκρατία, ένα μπερδεμένο νομικό σύστημα, μία θέση (επαγγελματική, γεωπολιτική, οικονομική), συχνά τρομοκρατεί, τον άνθρωπο που διαφέρει, που ανήκει σε μία διαφορετική οικογένεια ή τάξη και ασκεί εξουσία προς τον πιο αδύναμο.

Σε ένα σύστημα όπου η παρενόχληση (σωματική, λεκτική, σεξουαλική) συμβαίνει σχεδόν καθημερινά.

Σε ένα σύστημα όπου οι γονείς -συνειδητά ή υποσυνείδητα- ασκούν δύναμη «λογικής και εμπειρίας» στα παιδιά τους, ή απλά εκρήγνυνται λόγω των κόμπλεξ που τους ακολουθούν, χωρίς να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τα ίδια τα παιδιά.

Σε ένα σύτημα όπου ο ρατσισμός συμβαίνει παντού (είμαι από τον Βορρά και είμαι καλύτερος από τους Νοτίους, ζω στα προάστεια και όχι στο κέντρο, είμαι ξανθειά και όχι μελαχροινή, φορώ συγκεκριμένη μάρκα ρούχων, το σκεπτικό μου είμαι καλύτερα από το δικό σου, είμαι επαγγελματίας και όχι  αγρότης  κοκ).

Σε ένα σύστημα ενηλίκων, όπου η διαφοροποίηση είναι μη αποδεκτή, απλά δείχνουμε τα παιδιά και προσπαθούμε να τα διορθώσουμε. Αλλά τα παιδιά μεγαλώνουν σε αυτό το σύστημα. Περιστοιχίζονται από αυτό και συχνά αυτό το σύστημα (και οι άνθρωποι που το αποτελούν) τα παραβιάζει.

Χρόνια πριν η βιολογία μου δίδαξε ότι η διαφοροποίηση (οριζόντια και κάθετη) είναι ο κανόνας. Η φύση λατρεύει την διαφοροποίηση και έχει αναπτύξει πολλούς τρόπους για να την εξισορροπήσει, σεβόμενη όλες τις διαφορές (αλλά είμαστε πολύ απασχολημένοι να καταστρέφουμε τη φύση, παρά να την παρατηρούμε). Και σε όλα τα είδη τα ενήλικα άτομα διδάσκουν τα νεαρά άτομα πως να ζούν.

Η ψυχολογία μου δίδαξε ότι πίσω από κάθε συμπεριφορά υπάρχει μία ιστορία, ένα περιβάλλον και πολλές – πολλές δυναμικές.

Η πνευματική και ενεργειακή ψυχολογία με δίδαξε ότι η θέση μας ξεκινά από μέσα μας και βασίζεται στις αξίες μας και στη δυνατότητα να γίνουμε τελικά αυτό που πρεσβεύουμε. Και το σύστημα στο οποίο αναφέρομαι, είναι ένα σύστημα που διδάσκει, αλλά χωρίς αξίες και οι πεποιθήσεις παραμένουν στη θεωρία και όχι στην πράξη.

Δεν αναφέρομαι επίσης στην αναρχία. Δεν αναφέρομαι στο να ζούμε χωρίς όρια. Αναφέρομαι όμως στο γεγονός ότι πριν συνεχίσουμε να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε το bullying στα σχολεία, ας σταματήσουμε για ένα δευτερόλεπτο και ας προσπαθήσουμε να δούμε και να σκεφτούμε πόση βία, ρατσισμός και αδιαφορία γι’ αυτά, υπάρχει στον ενήλικο κόσμο μας. Ας εξετάσουμε πόσο bullying υπάρχει στην καθημερινότητα μας (όταν για παράδειγμα δεν περιμένουμε σε μία ουρά, όταν επιβάλλουμε τον εαυτό μας με το μέγεθος μας -είτε το δικό μας, είτε αυτό του αυτοκινήτου, του πορτοφολιού, του σπιτού, της θέσης κοκ). Ας προσπαθήσουμε να δούμε πάνω σε ποιές αξίες (αν υπάρχουν) στηρίζεται η συμπεριφορά μας. Ας δούμε πως εφαρμόζουμε τις πεποιθήσεις μας. Ας πάρουμε επιτέλους την ευθύνη και να αποδεχθούμε κάποιον που είναι διαφορετικός από εμάς (και να μην τον απορρίπτουμε χωρίς λόγο, αλλά να δούμε που και πως μπορούμε να διαπραγμετούμε τις διαφορές μας).

Και όταν τελικά εμείς – οι ενήλικες – ακολουθούμε όλα αυτά και τα παιδιά συνεχίζουν να ενοχλούν το ένα το άλλο, τότε ας εστιαστούμε σοβαρά στον σχεδιασμό μέτρων ενάντια στο παιδικό και εφηβικό bullying.

 

By Althaia

Είστε γυναίκα; ένα σεμινάριο μπορεί να σας αλλάξει την καθημερινότητα.

 

Όσο καλά και αν λες ότι είσαι, όσο δυνατή κι αν θέλεις να δείχνεις, οι απαιτήσεις του σύγχρονου τρόπου ζωής και οι πολλαπλοί ρόλοι που καλείσαι να ενσαρκώσεις σε καθημερινή βάση, θέτουν τη θηλυκή σου φύση στο περιθώριο!

 

Σύζυγος, μητέρα, εργαζόμενη και….κάπου-κάπου γυναίκα!

Που βρίσκεται η γυναίκα που κάποτε ήλπιζες ότι θα γίνεις?

 

Είναι ακόμα εκεί, μέσα σου βαθιά κρυμμένη ή παραγκωνισμένη και σε περιμένει!
Καιρός να την ανακαλύψεις, να την αγκαλιάσεις, να την επαναπροσδιορίσεις!
Με αυτό το εργαστήριο θα μπορέσεις…
* να εκτιμήσεις τα θετικά σου στοιχεία ως γυναίκα και να μάθεις εύκολους τρόπους για να τα ενισχύσεις,
* να υπερβείς αυτό που σε εμποδίζει να εκδηλωθείς ως γυναίκα στο μέγιστο!
* να πάψεις να εστιάζεσαι στο αρνητικό, δίνοντας χώρο στην γυναίκα που περιμένει να ανθίσει μέσα σου!
* να αποκτήσεις μεγαλύτερη επαφή με τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου και να μάθεις τον τρόπο να εστιάζεις μόνο στα θετικά!!
* να γίνεις πιο συνειδητή στις επιλογές σου!
* να μπορέσεις να …«εκπέμψεις» ως γυναίκα σε υψηλότερη συχνότητα «έλκοντας» πιο θετικές καταστάσεις και ανθρώπους στη ζωή σου!
* να ανακαλύψεις και να αγαπήσεις τη μοναδικότητα της θηλυκής σου φύσης!

Μαζί θα βάλουμε τις βάσεις για την «δημιουργία» της γυναίκας που ΘΕΛΕΙΣ και ΜΠΟΡΕΙΣ να ΕΙΣΑΙ!
Έλα μαζί μας σ’ αυτό το εργαστήρι… να τα πούμε ως γυναίκες, να παίξουμε σαν παιδιά, να γνωριστούμε σαν φίλες και να κάνουμε εύκολα μαζί, αυτό που μόνη σου… φαντάζει αδύνατον!

Την αλλαγή, την εξέλιξη σου, τον στόχο σου για μια καλύτερη σχέση με τον εαυτό σου και τους γύρω σου!

Γιατί σου αξίζει!
Εισηγήτρια – Γκομώλη Ανδριανή
* Το σεμινάριο βασίζεται στη μέθοδο της Δρ. Μαρίας Λεβέντη-Σφαιρική Αντιληπτικότητα

*** Μείνε μαζί μας μετά το τέλος του εργαστηρίου, να στολίσουμε όλες μαζί το Χριστουγεννιάτικο δέντρο της Αλθαίας σ’ ένα …early Christmas party, μόνο για γυναίκες!

*** Με αυτό το σεμινάριο γιορτάζουμε την αρχή μιας όμορφης δημιουργικής συνεργασίας στα Βόρεια Προάστια με την φιλόξενη «Αλθαία». Γι’ αυτό και η τιμή συμμετοχής θα είναι 40 ευρώ (αρχική τιμή σεμιναρίου 60 ευρώ).

Οι θέσεις είναι περιορισμένες. ΓΙ’ αυτό και είναι σημαντικό να κάνετε την κράτηση σας μέχρι τις 21 Νοεμβρίου.

Η κράτησή σας θα θεωρείται ολοκληρωμένη, με προεξόφληση του ποσού σε τραπεζικό λογαριασμό που θα λάβετε κατόπιν επικοινωνίας μαζί μου στο τηλέφωνο 6972306821 ή στέλνοντας μου email στη διεύθυνση info@i-am-a-wooman.gr

Σας περιμένουμε!

By Althaia