Εξετάσεις!!!

«ειμαι η μονη που βλεπει το εξωφυλλο της ιστοριας και θελει να βαρεσει το κεφαλι τησ στον τοιχοο ???!!! αλλα που θα μουυ παειι ??!! θα ανοιξω το βιβλιοοο!!feeling determined.»

Αθηνά Μ.

Ας κάνουμε ένα μικρό  ταξίδι στο χρόνο: Οταν ήμασταν 15-16  χρονών.

Ανοιξη : Τα λουλούδια ανθίζουν (μαζί με τις ορμόνες μας) τα μελισσάκια βουϊζουν μαζί με τον εγκέφαλο μας, κοιτάμε έξω από το παράθυρο και ονειρευόμαστε με τα μάτια ορθάνοιχτα.

Καμμιά φορά το βλέμμα μας πέφτει και στο βιβλίο που είναι μπροστά μας (κλειστό ή ανοιχτό, είναι ένα και το αυτό…) και προσπαθούμε να συναρμολογήσουμε τα μαύρα σημαδάκια, που υπάρχουν στο χαρτί και

  1. να τα μεταφράσουμε σε κάτι που έχει νόημα
  2. να τα απομνημονεύσουμε
  3. να τα απομνημονεύσουμε μακροπρόθεσμα (δηλαδή μέχρι την ημέρα των εξετάσεων)
  4. να καθησυχάσουμε τους γονείς μας που ρωτάνε κάθε λίγο και λιγάκι: ΠΩς πάει το διάβασμα;;; (πως να πάει; αν με ρωτάς με αυτή τη συχνότητα δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, απαντάμε βαθυστόχαστα..)
  5. να ξαναδιαβάσουμε το ραβασάκι της φίλης ή του αγαπημένου, να τον/την ονειρευτούμε, να ταξιδέψουμε στον χρόνο, όταν οι εξετάσεις δεν θα είναι η προσωποποίηση του Εφιάλτη.
  6. Να τηλεφωνήσουμε στον κολλητό/κολλητή για να βογγήξουμε παρέα και να κλαυτούμε παρέα και να έχουμε και μία δικαιολογία στους γονείς («να και η τάδε ή ο τάδε δεν έχει προχωρήσει στο διάβασμα…)
  7. να κρύψουμε βιαστικά κάτω από το βιβλίο το ραβασάκι, γιατί έρχεται η ελληνίδα μάνα με κάτι τονωτικό για το στομάχι και μία επίσης τονωτική διάλεξη για το «Καλά κόποις κτώνται» (στην περίοδο των εξετάσεων όλοι πέρναμε κανένα δύο κιλά, γιατί ένα σαντουιτσάκι, ένα φρουτάκι, ένας χυμός – με ρυθμό στακάτο μισαώρου- εθεωρείτο ότι βοηθούσε την σκληρή δουλειά των εγκεφαλικών μας κυττάρων. Έπειδή όμως τα εγκεφαλικά μας κύτταρα είχαν αγρανάπαυση, το θρεπτικό -τονωτικό του στομαχιού, κατέβαινε προς την κοιλιά και το μπούτι…)
  8. να αναστενάξουμε
  9. να αναθεματίσουμε τον εκάστοτε Υπουργό που έχει ξεχάσει ότι και αυτός υπήρξε παιδί και χάζευε τα λουλούδια (και όχι μόνον)  την Άνοιξη…

 

Αρκετές δεκαετίες μετά, εμείς είμαστε οι γονείς και τα 15 χρονα μας κάθονται στα θρανία.  Έχει αλλάξει κάτι; εκτός από το ότι τα ραβασάκια και τα τηλεφωνήματα τα έχει αντικαταστήσει το email και το FB,  μάλλον όχι.

Πριν λοιπόν ορμήσουμε μέσα στο δωμάτιο των παιδιών μας, έτοιμοι και έτοιμες για καυγά/νουθεσία/κήρυγμα ας θυμηθούμε ότι και εμείς αντιδρούσαμε ακριβώς  με τον ίδιο τρόπο. Ας θυμηθούμε επίσης:

  • ότι έχουμε να πούμε, ήδη το έχουμε πει.
  • Τα παιδιά μας γνωρίζουν πολυ καλά τι χρειάζεται να κάνουν.
  • Το άγχος μας, απλά τα αποπροσανατολίζει και τα φοβίζει. Δεν λειτουργεί επικοδομητικά για αυτά.
  • Αντί για φαγητό και νουθεσίες δώστε τους αγκαλιά και ενθάρρυνση.
  • ΒΟηθήστε τα να οργανώσουν τον χρόνο τους.
  • Φροντίστε να έχουν αρκετά διαλλείματα και περιόδους ξελαμπικαρίσματος
  • Δείξτε τους εμπιστοσύνη: η δική μας «κασέτα» δεν θα τα ενθαρρύνει. Απλά θα τα εκνευρίσει και μάλλον θα τα κάνει να θέλουν να κάνουν το αντίθετο.
  • και κάθε μέρα προσπαθήστε να θυμάστε πως είσασταν και σκεφτόσασταν εσείς στην ίδια ηλικία (ανεξάρτητα αν μπορούσατε να εκφράσετε και να πραγματοποιήσετε τις σκέψεις σας ή όχι).

Τέλος ακούστε στο http://www.althaia .gr στο althaialive streaming μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη με τους

Ελένη Μάλλιου και Γιάννη Φιλιππάκη καθηγητές στην Ελληνογερμανική αγωγή

Κωνσταντίνα Αλεξοπούλου και ΆΛια Πανέτσου μαθήτριες

πως βιώνουν οι καθηγητές και τα παιδιά τις εξετάσεις και τι συμβουλεύουν εμάς τους γονείς να κάνουμε.

Καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά και καλή δύναμη σε παιδιά, γονείς και καθηγητές!!!

 

Μαία!

Αύριο, 5 Μαίου τιμάμε την μαία.

Την γυναίκα, την μητέρα, την επιστήμονα,. Τιμάμε το λειτούργημα, που κρατάει όλη την μαγεία και τη δύναμη, για το πως θα υποδεχθούμε ένα παιδί στον κόσμο μας.  Τιμάμε τον άνθρωπο που γνωρίζοντας αυτή τη δύναμη, μπορεί να κάνει τα πάντα, ώστε να μετατρέψει την υποδοχή αυτή στην ομορφότερη εμπειρία για το ζευγάρι, και θα δείξει στο μωρό, ότι ο κόσμος που έρχεται είναι ασφαλής.

 

Πριν αρκετά χρόνια η εμπειρία  και η γνώμη μου για τις μαίες ήταν περίπου ότι παρουσίαζε η κλασσική ελληνική ταινία «Η κυρά μου η μαμμή».  Θεωρούσα ότι η μαία ήταν απλά ένα υποκατάστατο του γυναικολόγο. Και μάλιστα χλωμό…

Η αρχικά θετική κατεύθυνση των σπουδών μου και η λογική του ένα και ένα κάνουν δύο,  μου υπογράμμιζαν ότι ο γυναικολόγος είναι ο κύριος πρωταγωνιστής, και η μαία απλά μία παρουσία που βάζει ορούς και ακολουθεί οδηγίες.

Οταν ήλθε η ώρα να φέρω στον κόσμο το παιδί μου, είχα την τύχη να έχω συνοδό σε αυτήν  την εμπειρία μία εκπληκτική γυναικολόγο και μία μαία που παρ’ όλο που ήταν πολύ καλή, ήταν απλά διεκπεραιωτική… Μία στάση που απλά  επιβεβαίωσε την αρχική μου θέση.

Δύο χρόνια αργότερα,  είχα τη τύχη να γνωρίσω την Ελευθερία τη Δημοπούλου. τον απόλυτο μύθο στον κόσμο των μαιών. Η εκπληκτική επιστήμονας, η γλυκειά και προσηνής γυναίκα, το ανήσυχο πνεύμα, ο άνθρωπος που πάντα έβαζε την έγκυο και τον καλό τοκετό πάνω απ’ όλα. Αισθάνθηκα ότι είχε ανοίξει μία μαγική πόρτα και ξαφνικά άρχισα να βιώνω και να μαθαίνω και να ζω ανεπανάληπτες εμπειρίες για το τι σημαίνει πραγματικά τοκετός.

Άρχισα να αντιλαμβάνομαι  τι  πραγματικά σημαίνει να είσαι μαία: τον αγώνα σε προσωπικό και οικογενειακό έπίπεδο, σε επαγγελματικό και κοινωνικό, σε επιστημονικό και λειτουργικό. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι πίσω από την μάσκα και τη στολή κρύβεται ένας άνθρωπος που πραγματικά επενδύει απίστευτη ενέργεια, ανεξάρτητα από την ώρα, την ημέρα ή την κατάσταση του για να τιμήσει το λειτούργημα του. Οτι η μαία δεν είναι ένας βοηθός. Οτι είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Είναι μία δύναμη, που την ώρα που συμπαραστέκεται στο ζευγάρι και το μωρό, κινητοποιεί όχι μόνον βουνά γνώσεων, αλλά απίστευτη ψυχική , σωματική, πνευματική  και διανοητική δύναμη για να είναι παρούσα, για όσες ώρες χρειαστούν.

Σταδιακά,  άρχισα να γνωρίζω όλο και περισσότερες μαίες.  σαν συνεργάτιδες, σαν ονόματα, σαν μαίες γυναικών, σαν εκπαιδευόμενες στα εκπαιδευτικά μας σεμινάρια.  Και είδα πως μπορεί μία μαία με μία κίνηση, βλέμμα, με τη στάση ή και τον λόγο της να αλλάξει όλη την πορεία του τοκετού.

Διαπίστωσα τον αγώνα που δίνουν καθημερινά ανεξάρτητα από την ηλικία, τη θέση  και την εμπειρία τους, ώστε να κάνουν αυτές τις ώρες μοναδικές για το ζευγάρι και το παιδί τους.

Διαπίστωσα ότι η ανεξάρτητα απο την πρακτική γνώση, η ψυχή που βάζουν  κάνει τη διαφορά.

Σίγουρα υπάρχουν, όπως σε όλους τους  χώρους, καλές μαίες και κακές μαίες. Ή μάλλον μαίες με ψυχή και μαίες διεκπεραιωτικές ή αδιάφορες.

Η μέρα όμως αυτή είναι αφιερωμένη στις μαίες με ψυχή. Στις μαίες με αγάπη, Στις μαίες που τολμούν. Στις μαίες που  συντονίζονται με την γυναίκα. Στις μαίες που γνωρίζουν στη ψυχή και τη καρδιά τους ότι το άγγιγμα τους στο νεογέννητο σφραγίζει την εικόνα που θα έχουν για τον κόσμο μας. Στις μαίες που μπορούν και την πιο φοβισμένη γυναίκα να την βοηθήσουν να ανακαλύψει τη δύναμη της και να πιστέψει στον εαυτό της. Στις μαίες που βοηθούν στη γυναίκα να θηλάσει, να ανακάμψει, να ξανασυνδεθεί με το σώμα της. Στις μαίες που η παρουσία τους και η προσπάθεια τους μπορεί να κάνει όλη τη διαφορά ανάμεσα σε έναν καλό και σε έναν κακό τοκετό.  Στις μαίες που από τα έδρανα της εκπαίδευσης εμπνέουν και καθορίζουν.

Από μένα ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλες τις μαίες που έχω γνωρίσει και προσπαθούν με μικρά ή μεγάλα βήματα να κάνουν τον ερχομό ενός παιδιού ένα ανεπανάληπτο εκπληκτικό ταξίδι ζωής. Ενα μεγάλο ευχαριστώ στην Ελευθερία  Δημοπούλου, την Ελένη  Σερπετίνη, την Ευαγγελία  Χρηστάκου, την Βίκυ Μοσχάκη, την Λία Ταουσάνη, την Μαρία Κιούρτη, την Πόπη Φιλλιοπούλου, τη Νικολέτα Καιάφα, τη Ραφαέλλα Παυλίδου, την Βικτώρια Βιβιλάκη   και σε πολλές άλλες μαίες που έχω τη τύχη να συνδέομαι,  που η κάθε μία από τον χώρο και το πόστο της  με έχουν ταξιδέψει στον κόσμο τους.

 

Σας ευχαριστώ όλες από καρδιάς. Έχετε κάνει τον κόσμο μου καλύτερο.