Γονείς και πανελλήνιες.

Πριν από λίγες ημέρες συζητούσα  με μια φίλη μου.

» Πως αισθάνεσαι,  που δίνουμε πανελλήνιες;» με ρωτά.

«Δεν δίνουμε Πανελλήνιες! Τα παιδιά μας δίνουν πανελλήνιες. Εμείς δώσαμε Πανελλήνιες,  πριν κάποιες δεκαετίες».

Το φρύδι της σηκώνεται αυθόρμητα και με κοιτά σαν να έχουν φυτρώσει  ξαφνικά στους ώμους μου, δύο κεφάλια:

» Εντάξει τώρα. Μη το παίζεις ψύχραιμη σε μένα! Μη μου πεις ότι δεν αγωνιάς;»

«Γιατί πράγμα να αγωνιώ εγώ

» Για το πως θα γράψει η κόρη σου! Για το αν θα πάει καλά! Εξαρτάται το μέλλον της από αυτό!»

» Το μέλλον της ΔΕΝ εξαρτάται από τις Πανελλήνιες. Το μέλλον και το παρόν ενός ανθρώπου εξαρτάται από τον τρόπο, που αντιμετωπίζει τη ζωή του. Και τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του.  Για τον τρόπο που λειτουργεί στα απλά και στα λιγότερο απλά…».

»  Προφανώς λόγω της δουλειάς σου. είσαι τόσο ψύχραιμη. Εμείς οι υπόλοιποι γονείς έχουμε δικαίωμα στο άγχος μας!» μου απαντά εκνευρισμένα. και συνεχίζει: » αν ένα παιδί δεν περάσει στο Πανεπιστήμιο τι θα γίνει; Και επίσης στις εποχές που ζούμε, ξέρεις πολύ καλά πόσα στερείται ένα σπιτικό για να πληρώσει τα φροντιστήρια και τα μαθήματα. και στο κάτω – κάτω της γραφής, δεν θα πρέπει τα παιδιά μας να σκεφθούν τις θυσίες μας, για να προσφέρουμε μία καλύτερη ζωή  και να μας τις ανταποδώσουν; και τέλος εσύ ειδικά από τότε που σε θυμάμαι, έχεις τη μύτη σου χωμένη στα βιβλία και κάνεις συλλογή πτυχίων! Θα ήσουν το ίδιο αν δεν είχες όλα αυτά τα χαρτιά; και σκέψου επίσης ότι για πολλά παιδιά η μόνη διέξοδος είναι η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. »

Την κοιτώ σκεπτική. Βρίσκομαι ξαφνικά να κάνω έξω από το γραφείο μου μία συζήτηση, που για πολλά χρόνια κάνω και μέσα στο γραφείο μου. Σε γονείς που δίνουν πανελλήνιες με τα παιδιά τους.  Μέσα σε λίγες προτάσεις έχει σχεδόν συνοψίσει ότι σκέπτονται και αντιμετωπίζουν χιλιάδες γονείς και έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια.

Φέτος λοιπόν δεν θα γράψω  τι χρειάζεται να κάνουν τα παιδιά, πως να αντιμετωπίσουν το άγχος τους, τι χρειάζεται να φάνε ή πως να κοιμηθούν…έτσι ή άλλως ήδη υπάρχουν πολλές συμβουλές γι’ αυτό, οι οποίες παραμένουν σταθερές.

Θα μοιραστώ όμως μαζί σας μερικές σκέψεις μου σαν γονέας ενός παιδιού που ετοιμάζεται να περάσει αυτόν τον Ρουβίκωνα, προς τους «συνάδελφους» -γονείς. Όχι μόνον σαν ψυχοθεραπεύτρια. Αλλά και σαν γονέας.

Έχω το αμφίβολο προνόμιο να ανήκω στην πρώτη γενιά των παιδιών, που έδωσε πανελλήνιες (οι οποίες από τότε που γεννήθηκαν, απλά έχουν πετύχει να δημιουργούν αναίτιο πανικό…).  Κατείχα επίσης το αμφίβολο προνόμιο να είμαι η μαθήτρια του 20 και η φοιτήτρια του άριστα  και το «καμάρι» των γονέων και των καθηγητών μου. Για πολλά χρόνια πίστευα επίσης ότι η πανεπιστημιακή εκπαίδευση ήταν μια πανάκεια, που ανοίγει πόρτες. (με άλλα λόγια ότι η πανεπιστημιακή  εκπαίδευση είναι αυτό που απαιτείται,   για να είσαι  επιτυχημένος στη ζωή).

Στη συνέχεια,  είχα το πραγματικό προνόμιο να ζήσω και να σπουδάσω σε μία διαφορετική πραγματικότητα: του εξωτερικού (όπου διαπίστωσα την τόσο διαφορετική προσέγγιση στην μάθηση, όπου η εκπαίδευση είναι ένα εργαλείο, το οποίο όμως τα παιδιά κερδίζουν εργαζόμενα τα ίδια. και όταν αποφοιτούν, έχουν και πανεπιστημική και εργασιακή εκπαίδευση)

Χρειάστηκε, με τον θάνατο του πατέρα μου, να εργαστώ για να ζήσω τη μητέρα μου και εμένα, όχι σύμφωνα με τους τίτλους των πτυχίων και μεταπτυχιακών μου, αλλά για να καλύψω ανάγκες (όπου διαπίστωσα πολύ γρήγορα, ότι τα πτυχία μου και η μόρφωση μου, ήταν παντελώς αδιάφορα στους εργοδότες μου. Αυτό όμως που τους  ενδιέφερε ήταν η αποτελεσματικότητα μου, η ταχύτητα επίτευξης των στόχων και η επαγγελματική μου παιδεία και ικανότητα, κάτι που δεν διδάσκεται σε κανένα ευαγές ίδρυμα, αλλά  αποκτάται μόνον όταν κάποιος αρχίζει να δουλεύει) και τέλος να κάνω μια τελευταία επίσης  συνειδητή επιλογή στροφής στον τομέα των σπουδών μου, ούσα πλέον ενήλικη και εργαζόμενη (όπου η μελέτη δεν ήταν αυτοσκοπός, αλλά ευχαρίστηση και ταξίδι).

Και όταν έγινα μητέρα και η κόρη μου άρχισε να πηγαίνει σχολείο, έκανα πολλές συζητήσεις με τον εαυτό μου, για το τι σήμαινε ένας καλός ή ένας κακός βαθμός. Για εκείνην και για μένα. και όσο ανέβαινε τις εκπαιδευτικές βαθμίδες σκεπτόμουν καθημερινά τι είναι χρήσιμο και τι όχι να πω και να κάνω.

Φθάνοντας λοιπόν στον «σταθμό»  των Πανελληνίων, έχοντας δει και ακούσει εκατοντάδες γονείς και παιδιά και έχοντας τη συγκεκριμένη πορεία, έχω καταλήξει στα εξής:

  • Οι πανελλήνιες είναι απλά εξετάσεις με πολλή διαφήμιση. Γιατί στη διάρκεια της ζωής του ένας άνθρωπος δίνει πολλές «πανελλήνιες»: όταν θα δίνει συνέντευξη για μία θέση, που διεκδικούν πολλοί, όταν θα ξεκινήσει την επιχείρηση του και θα χρειαστεί να εδραιωθεί σε μία αγορά, που την διεκδικούν χιλιάδες κοκ.
  • Το Πανεπιστήμιο προσφέρει μόρφωση. Όχι παιδεία (που περιλαμβάνει το πως στεκόμαστε στη ζωή, τις αξίες, τις θέσεις, την ικανότητα μας να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες…). Και αυτό που συν- μετρά σργότερα στην επαγγελματική αποκατάσταση είναι η παιδεία. Η σκέτη μόρφωση,  όσο υψηλή και να είναι είναι μονοδιάστατη και δεν συνεπάγεται από μόνη της την επιτυχία και την ευτυχία. Ούτε την καθημερινή παιδεία και στάση ζωής.
  • Το πτυχίο είναι ένα τυπικό προσόν. Τα ουσιαστικά προσόντα αφορούν την πρακτική εφαρμογή της γνώσης και την αποτελεσματικότητα.
  • Οι άνθρωποι που  κατέχουν  πτυχία από λιγότερο «διάσημες» κατευθύνσεις και σχολές,  μπορεί να έχουν μεγαλύτερη παιδεία, ευτυχία και επιτυχία στην καθημερινότητα τους. Ένα πτυχίο από διαφορετικό  επίπεδο, δεν συνεπάγεται υποδεέστερη  στάση ζωής. Έλλειψη όμως επαγγελματισμού σε συνδυασμό με αξίες, ανθρωπιά, ευελιξία,  όραμα, στρατηγική   και σύνθετη σκέψη μπορεί να δημιουργήσει πολλά θέματα.
  • Η «αποτυχία» αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο ζωής.  Και μάλιστα θετικό (αν δεν πέσουμε, δεν μαθαίνουμε να σηκωνόμαστε). Κανένα πτυχίο ή διάβασμα δεν εγγυάται την επιτυχία στη ζωή. Και η αποτυχία επίσης (την οποία ορίζω σαν ένα αποτέλεσμα διαφορετικό από αυτό που επιθυμώ), είναι ένα μεγάλο μάθημα και σκαλί για επαναξιολόγηση. Και συχνά κάτι που κάποια στιγμή το ορίσαμε σαν μεγάλη αποτυχία, αργότερα αποδείχθηκε ευλογία!
  • Στη ζωή πάντα έχουμε παραπάνω από δύο επιλογές. Τίποτα δεν είναι μονόδρομος. Και η λογική των πανελληνίων είναι αυτή του μονοδρόμου.
  • Ο επιτυχημένος άνθρωπος και ο ευτυχισμένος άνθρωπος είναι δύο διαφορετικές κατηγορίες ανθρώπων. Η ερώτηση είναι αν θέλουμε τα παιδιά μας να είναι επιτυχημένα ή ευτυχισμένα. (και η ευτυχία εμπεριέχει την επιτυχία, η επιτυχία ΔΕΝ εμπεριέχει την ευτυχία). Επιπλέον, ο ορισμός της επιτυχίας και της ευτυχίας είναι πολύ προσωπικός και εσωτερικός και συχνά ζητάμε από τα παιδιά μας να έχουν τον ίδιο ορισμό ευτυχίας και επιτυχίας με τον δικό μας, χωρίς όμως αυτό να ισχύει.  Και το ότι περπατάμε περισσότερα χρόνια σε αυτόν τον πλανήτη από τα παιδιά μας δεν συνεπάγεται αυτόματα ότι ξέρουμε καλύτερα τι είναι καλό γι’ αυτά. Κάποια στιγμή χρειάζεται να τα εμπιστευτούμε ουσιαστικά να κάνουν τις επιλογές τους. Και να θυμόμαστε ότι η πολύ προστατευμένη ή προεπιλεγμένη ζωή, δημιουργεί ανυπεράσπιστους ανθρώπους, όταν πέσουν τα τείχη της γονεϊκής προστασίας.
  • Η ζωή εξελίσσεται με μεγάλη ταχύτητα και η λογική επιλογή μιας σχολής και η εισαγωγή σε μία σχολή ΔΕΝ συνεπάγεται επαγγελματική αποκατάσταση μετά από χ χρόνια.
  • Η ενηλικίωση συνεπάγεται ότι έχω επιλογές και την ευθύνη των επιλογών μου. Οι πανελλήνιες, οι επιλογές κατεύθυνσης και ο τρόπος που αυτές προσεγγίζονται  είναι επιλογή του εξεταζόμενου και όχι του γονέα. Ο γονέας θα πει τη γνώμη και την άποψη του, αλλά το παιδί θα ζήσει με αυτή την επιλογή. Και καλό θα είναι να ξέρει πως να ψάξει μέσα του για να βρει τι πραγματικά μιλά στην καρδιά του. Γιατί μόνον όταν μας ευχαριστεί το αντικείμενο της εργασίας μας, αντέχουμε τις δύσκολες εποχές του. Αλλιώς καταρρέουμε (ή κάνουμε χρόνια να πάρουμε ένα πτυχίο…).
  • Η ζωή είναι ένα ταξίδι. Και υπάρχουν πολλοί δρόμοι και τρόποι για να φτάσουμε σε έναν προορισμό. Σημασία όμως έχει να μπορούμε να διακρίνουμε  τους διαφορετικούς δρόμους και τρόπους, να έχουμε ευελιξία να προσαρμοστούμε στις συνθήκες του ταξιδιού και τη δύναμη να αντέξουμε το ..σκασμένο λάστιχο!
  • Η εποχή μας προσφέρει πολλές δυνατότητες αλλαγής. Παλαιότερα όταν κάποιος σπούδαζε μία κατεύθυνση, ήταν μονόδρομος. Σήμερα καμμιά επιλογή δεν είναι γραμμένη σε πέτρα.
  • Οι γονείς αποφασίζουμε τι είδους , με ποιόν τρόπο  και μέχρι που θα προσφέρουμε στήριξη στα παιδιά μας. Αλλά για το καλό όλων μας, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε από πριν, ότι αυτού του είδους η στήριξη ΔΕΝ απαιτεί ανταποδοτικότητα επιτυχίας από τα παιδιά μας. Η επαγγελματική επιτυχία των παιδιών μας είναι δικός τους δρόμος.  Όταν λοιπόν αποφασίζουμε να προσφέρουμε οικονομική στήριξη στα παιδιά μας, καλό είναι να την ξεχωρίζουμε από τον τρόπο που σχετιζόμαστε με αυτά. Είναι τελείως διαφορετικό να προσφέρουμε και να δεχόμαστε αποδοχή για αυτό που είμαστε, να μοιραζόμαστε σκέψεις και συναισθήματα και να δημιουργούμε ανοικτούς δρόμους  σκέψης και ελευθερίας από το να «θυσιαζόμαστε» και να ζητάμε και από τα παιδιά μας συνειδητά ή συνήθως υποσυνείδητα να θυσιαστούν μπαίνοντας σε δρόμους που δεν τα ευχαριστούν. Η επιτυχία των παιδιών μας είναι δική τους. Και χρειάζεται να μάθουν πως να τη διεκδικούν. Αλλά να μη την κυνηγούν, απλά για να κάνουν τους γονείς τους ευτυχισμένους.
  • τα παιδιά μας θα κάνουν λάθη. Όπως κάναμε και εμείς.  Η εμπειρία μου έχει δείξει ότι πολύ λίγα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν προς μία θετική κατεύθυνση. Και αυτά δεν αφορούν τις σπουδές. Αλλά η πεποίθηση  ότι «πάντα υπάρχουν επιλογές»   και ότι «ότι και να συμβεί στη ζωή μου εγώ θα μπορώ να είμαι είμαι ευέλικτος/η, να αξιολογώ και να επαναπροσαρμόζομαι» είναι αυτό που είτε ένα παιδί έχει ένα πτυχίο από το χ καταπληκτικό πανεπιστήμιο, είτε από μια ψ «δεύτερη» σχολή,   θα κάνουν τη διαφορά.

Οι πανελλήνιες είναι μία μορφή εξέτασης. όχι το εισιτήριο του παραδείσου. Δείτε τις σαν ευκαιρία να επαναξιολογήσετε τις δικές σας σκέψεις και μην τους επιτρέψετε να χαλάσουν τη σχέση με το παιδί σας.

Δώστε λοιπόν στα παιδιά σας μια μεγάλη αγκαλιά και βεβαιώστε τα από καρδιάς ότι τα αγαπάτε όχι γι’ αυτά που καταφέρνουν (σύμφωνα με τα δικά σας πιστεύω) αλλά για αυτό που είναι. Βοηθήστε τα να έχουν όραμα ζωής και να αγκαλιάστε τα συχνά πριν και ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα.

By Althaia

Ενηλικίωση! Γράμμα στην κόρη μου.

Σε λίγες ώρες κλείνεις τα 18. Επισήμως ενήλικη. Εβδομάδες τώρα σκεπτόμουν τι σημαίνει αυτό και  για μένα. Αλλάζει το είδος της μητέρας που είμαι; Και τελικά μετά από 18 χρόνια τι σημαίνει η λέξη μητέρα; Είναι ρόλος; Ιδιότητα; Τίτλος; ΤΙ; Η μητέρα που ήμουν μέχρι τώρα θα αλλάξει; σε τι θα μετουσιωθεί; Θα αλλάξει η σχέση μας; και πως;

Η απάντηση που ξεπήδησε από την καρδιά μου είναι ότι η μητρότητα είναι ένα ΤΑΞΙΔΙ. Ένα ταξίδι που εξελίσσεται κάθε ημέρα. Και σίγουρα εξελίσσεται από χρόνο σε χρόνο.

Στην αρχή το ταξίδι το καθόριζα εγώ: Προορισμό, μέσο μεταφοράς, πράγματα που θα παίρναμε μαζί, διάρκεια…

Γιατί ακόμη δεν μπορούσες να επικοινωνήσεις.

Πολύ σύντομα όμως άρχισες να έχεις άποψη. Τουλάχιστον για τα πράγματα που θα παίρναμε μαζί. ΑΛλά η ευθύνη για όλα συνέχιζε να είναι δική μου. Όπως και η ευθύνη να σε «βλέπω», να σε «ακούω» και να σε νοιώθω με την καρδιά. Και να αντιλαμβάνομαι αν ήθελες κάτι διαφορετικό.

Στο επόμενο βήμα, πολλά μέρη αυτού του ταξιδιού της ζωής άρχισαν να έχουν όλο και περισσότερο τη δική σου σφραγίδα. Θέληση, επιθυμία, προετοιμασία, στόχους. και σε μένα παρέμεινε η ευθύνη να σιγουρευτώ ότι τα πράγματα θα πάνε καλά, ότι θα χαρείς το ταξίδι (όποιο και να ήταν αυτό)  και να σου δείξω τρόπους να σχεδιάζεις τα δικά σου ταξίδια, προτείνοντας ίδέες, που ίσως δεν είχες σκεφθεί ή δεν γνώριζες. ‘Έχοντας πάντα ξεκάθαρα μέσα σου, το γιατί του ταξιδιού, τον προορισμό, το πόσο ασφαλής ή πόσα ρίσκα ήθελες να πάρεις, πόσο ελεύθερη ή προετοιμασμένη ήθελες να είσαι. Και τελικά ποιόν επιθυμούσες (αν επιθυμούσες) να έχεις μαζί σου.

Στην ενηλίκιωση λοιπόν φθάνεις γνωρίζοντας ότι πάντα έχεις επιλογές ποιόν δρόμο θα περπατήσεις, με ποιόν, με ποιόν τρόπο, για ποιόν λόγο, για πόσο χρονικό διάστημα. Εδώ και πολύ καιρό δεν έχω να σου πω κάτι για το ταξίδι της ζωής. Απολαμβάνω όμως κάθε στιγμή,  που είμαστε μαζί.  ΑΠολαμβάνω ότι πλέον δεν υπάρχει η ανισότητα μεταξύ μας, που προκαλεί η ευθύνη. Απολαμβάνω την ισοτιμία  της σχέσης μας. Απολαμβάνω ότι έχω δίπλα μου μία νέα γυναίκα, που είναι τόσο διαφορετική από μένα και ταυτόχρονα τόσο ίδια. Αλλά είναι τελικά ο εαυτός της: ένας μοναδικός συνδυασμός ζωής. Απολαμβάνω το ότι δεν αγωνιώ πλέον , μήπως η αγωνία μου σε καπελλώσει…Απολαμβάνω όλες αυτές τις μικρές και μεγάλες στιγμές, που έχουμε μοιραστεί και είναι για πάντα μέσα στην καρδιά μου. Απολαμβάνω το γεγονός, ότι ήδη σαν άνθρωπος είσαι τόσο πολύπλευρη και ζωντανή.

Σε λίγες ώρες νομικά αγάπη μου είσαι ενήλικη. Οι αποφάσεις σου είναι δικές σου και δεν χρειάζεται να τις συζητάς με κανέναν. Σε λίγες ώρες κανένας δεν έχει δικαίωμα να επέμβει σε αυτές. Σε λίγες ώρες είσαι ελεύθερη να ζωγραφίσεις τη ζωή σου, όπως ακριβώς εσύ επιθυμείς και να ταξιδεύεις όποιο μονοπάτι αποφασίσεις. Σε λίγες ώρες είσαι η μοναδική υπεύθυνη για τη ζωή σου. Σε λίγες ώρες θα αποφασίζεις αν και πότε και ποια κομμάτια της ζωής σου θα μοιράζεσαι. Σε λίγες ώρες τα λάθη και οι επιτυχίες σου θα έχουν αποκλειστικά τη δική σου σφραγίδα.

Σε λίγες ώρες εσύ θα αποφασίζεις αν και πότε θα ταξιδεύουμε μαζί στη ζωή. Πότε θα μοιραζόμαστε τη ζωή μας και πότε όχι.

Σε λίγες ώρες περνάς ένα μεγάλο ηλικιακό ορόσημο.

ΑΛλά ακόμη και η ταχύτητα που θα το διαβείς, είναι δική σου απόφαση.  Και αυτό είναι ένα ταξίδι που και πάλι εσύ θα αποφασίσεις, πως θα το ταξιδέψεις.

Αλλά ΠΑΝΤΑ  είμαι πάντα στη διάθεση σου, αν και όταν με χρειαστείς, αν και όταν θέλεις να μοιραστούμε ένα κεφάλαιο ή μία παράγραφο της ζωής σου. Και να κάνουμε όσα ταξίδια εσύ θέλεις, με τον δικό σου μοναδικό τρόπο.

Σε αγαπώ και σε ευχαριστώ για αυτά τα υπέροχα 18 χρόνια.

 

 

 

 

 

By Althaia

ΟΙ μικρές και ασήμαντες πράξεις, λέξεις, κινήσεις: αυτές, που φωνάζουν την αλήθεια!

«Για να μάθεις τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου, παρακολούθησε τον και δες πως συμπεριφέρεται στον άνθρωπο, που τον σερβίρει σε ένα εστιατόριο.  Στον ζητιάνο, που θα του κτυπήσει το τζάμι του αυτοκινήτου του. Στην ουρά,  καθώς θα περιμένει. Δες αν γνωρίζει τα ονόματα των υφισταμένων του και των ανθρώπων, που καθαρίζουν το σπίτι ή το γραφείο του. Δες αν δίνει προσοχή στα σημαντικά γεγονότα της ζωής των άλλων. Αν τα θυμάται. Αν κάνει κάτι γι’ αυτά. Αν προσέχει τον εαυτό του , τα ρούχα, το σπίτι, την καθαριότητα, την ομορφιά του χώρου του. Δες πως φροντίζει και δρά στους αγαπημένους του. Μα κυρίως δες αν οι πράξεις του συμφωνούν πάντα με τα λόγια του…Και πριν τα παρατηρήσεις στους άλλους και τα σχολιάσεις, φρόντισε πρώτα απ’ όλα να βλέπεις και να αξιολογείς εσύ την στάση σου στις ίδιες καταστάσεις. Και να βλέπεις αν οι πράξεις σου είναι αρμονικές με τα λόγια σου

Στο μπαλκόνι ενός ξενοδοχείου, καθισμένη δίπλα στη γιαγιά μου παρακολουθούσαμε τον κόσμο, που περιδιάβαζε από κάτω. Και συζητάγαμε ποιός θα αφήσει φιλοδώρημα, ποιός θα κρατήσει την καρέκλα της κυρίας, ποιός θα αφήσει κάποιον άλλο να περάσει, ποιός θα εκνευριστεί με το παραμικρό. Η γιαγιά σχεδόν με αλάνθαστο…σκορ, προέβλεπε πως θα δρούσε ο κάθε άνθρωπος. Αλλά και στον οικογενειακό κύκλο. Σχεδόν πάντα γνώριζε, πως θα συμπεριφερθεί ο καθένας μας, σε κάθε στιγμή.

Την είχα ρωτήσει πολλές φορές, πως το κατάφερνε. Και η απάντηση της ήταν πάντα η ίδια: «Παρατήρησε τις μικρές και ασήμαντες πράξεις. Αυτές υπογραμμίζουν και δείχνουν. Αυτές έχουν την πιο δυνατή φωνή και λένε σχεδόν πάντα την αλήθεια. Αυτές τελικά δηλώνουν το ποιός είναι ο άλλος. »

Τα χρόνια πέρασαν. Τα καλοκαίρια με τη γιαγιά έχασαν τα ζωντανά χρώματα τους. Οι συζητήσεις μας απέκτησαν  κενά.

Οι κουβέντες αυτές όμως έμειναν. Ανεξίτηλα γραμμένες στη ψυχή και το μυαλό μου. Χωρίς καν να τις  θυμάμαι, έσκαψαν ένα μονοπάτι μέσα μου καί άρχισαν να δρουν. Με τα χρόνια και ιδιαίτερα μετά τις σπουδές μου έγιναν μέρος της καθημερινότητας μου. Αρχικά όχι για τους άλλους, αλλά για μένα την ίδια.  Με καθόρισαν σαν άνθρωπο και έπλασαν ένα μεγάλο μέρος της στάσης μου στη ζωή, για το ποια θέλω να είμαι και πως θέλω να συμπεριφέρομαι.

Αργότερα άρχισα να παρατηρώ και να συνδυάζω την «μεγάλη εικόνα» με τις μικρούτσικες πινελιές και στους άλλους ανθρώπους. Και τις περισσότερες φορές, οι παράφωνες αυτές μικροσκοπικές πινελιές, είναι  αυτές που αποκαλύπτουν, τα όμορφα και τα άσχημα. Τα καλά και τα δύσκολα. Τους δρόμους και τα αδιέξοδα. Το φανερό και το κρυφό.

Κάποιες  φορές η γνώση αυτή είναι δύσκολη. Όταν αφορά τους ανθρώπους που αγαπώ και είναι κοντά μου. Κάποιες φορές με προστατεύει: όταν αφορά ανθρώπους, που δεν είναι δικοί μου. Κάποιες φορές είναι συγκλονιστική: όταν χρειάζεται εγώ να σταθώ απέναντι σε άλλους ανθρώπους, να αποφασίσω και να αξιολογήσω τη δική μου στάση.

Μα πάντα έχει αποδειχθεί αληθινή. Γιατί η αγάπη, η παρουσία, ο σεβασμός, η ειλικρίνια, η εκτίμηση, η εντιμότητα, η αναγνώριση, η αποδοχή, η ευχαρίστηση, η ευγένεια, η εμπιστοσύνη, η προσφορά, η σταθερότητα, η σιγουριά, η ηρεμία, η ασφάλεια  δεν είναι απλά ήχοι και μεγαλόστομες κουβέντες ή αφηρημένες έννοιες σε ένα κείμενο.

Είναι πράξεις σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής ζωής. Ζωντανεύουν και αποκτούν μορφή και φωνή,  υπογραμμίζουν και  φανερώνουν,  μέσα από ένα άγγιγμα, ένα φωτεινό χαμόγελο, μια ουσιαστική ματιά, ένα δώρο χωρίς λόγο, μία καίρια ερώτηση, μία πράξη που δεν εμπεριέχει το πρέπει,  μία συντροφική σιωπή, μία καλή κουβέντα χωρίς ανάγκη επιστροφής. Μέσα από την ενέργεια για να  φτιάξουμε μια κατασκευή ή ένα φαγητό, όπως το θέλει ο αγαπημένος μας, μέσα από την επιπλέον  δουλειά για να κερδίσουμε χρήματα και να προσφέρουμε  το μουσικό όργανο ή το ταξίδι, που επιθυμεί το παιδί μας, μέσα από την καλή κουβέντα, την αναγνώριση  και το χρηματικό δώρο,  που θα προσφέρουμε  στον συνεργάτη μας, γιατί η δική του δουλειά έκανε τη διαφορά.

Μέσα από την απόφαση αν θα αφήσουμε τα αληθινά χρώματα και ήχους της ψυχής μας να ταξιδέψουν ελεύθερα στον κόσμο  ή θα τα κρύψουμε κάτω από στρώματα φόβου, αγωνίας και εκλογίκευσης.  Και τελικά μέσα από  το σπάσιμο των δικών μας ορίων και των φόβων μας, (μήπως και αν φερθούμε ανθρώπινα, θα μας εκμεταλλευτούν, και θα πονέσουμε).

Γιατί τελικά η καθημερινότητα μας δεν αποτελείται από τεράστιες πράξεις. Αποτελείται από μικρά και φαινομενικά ασήμαντα, που σαν τα κομμάτια του puzzle, όταν τα τοποθετήσεις μαζί, αποκαλύπτουν όλη την εικόνα. Όχι την εικόνα,  που είναι πολιτικά ορθή. Αλλά αυτή που πραγματικά είμαστε και αυτή που πραγματικά ζούμε.

   Αφιερωμένο στην γιαγιά μου την Μαρία: που ήταν πάντα εκεί. Για τις ατέλειωτες ώρες που έπαιζε φιδάκι και γκρινιάρη. Για το πρώτο μάθημα μανικιούρ. Για το πρώτο  μου σετ καλλυντικών. Για τις ιστορίες που μοιράστηκε μαζί μου. Για τα απαλά χέρια της που με τις ώρες μου ξέμπλεκαν τις μόνιμα μπερδεμένες κοτσίδες μου ή με κρατούσαν, όταν αρρώσταινα. Για το ότι πάντα με άκουγε προσεκτικά.  Για τις βόλτες μας, παρ’ όλο που κρατούσε μπαστούνι. Για τις ζωγραφιές μας. Τα παραμύθια. Τα τραγούδια. Τις αναμνήσεις. Για την τελευταία μας συνομωσία.  Γιατί για ένα μοναχοπαίδι, ήταν  ένας ολόκληρος χαρούμενος κόσμος, γεμάτος χρώματα, ήχους, μουσική, παιχνίδι, μετάβαση στην εφηβεία.  Γιατί ήταν  εκεί και με βοηθούσε να παραβιάζω τους κανόνες,  που μου έβαζε η μαμά μου. (κάτι που έκανε αργότερα και η μαμά μου με την κόρη μου και ήταν και οι δύο τους εξ’ ίσου ευτυχισμένες).  

Αφιερωμένο στη γιαγιά μου την Αντιγόνη: για την ιστορία ζωής της, που με ενέπνευσε να είμαι δυνατή, καθώς και για τις δύο αρχές που ακολουθούσε στη ζωή της: «κάνε αυτό που φοβάσαι, γιατί μόνον έτσι θα αντιμετωπίσεις τον φόβο σου». «και ακολούθα την καρδιά σου και κάνε αυτό που σου λέει, ακόμη και αν θα πληγωθείς. Αλλά μην προδώσεις ποτέ αυτό που πραγματικά είσαι και μην προδώσεις ποτέ άλλους ανθρώπους, κάνοντας τους να υποφέρουν, ακόμη και άθελα σου».

Aφιερωμένο σε όλες τις γιαγιάδες, που δεν φροντίζουν τυπικά το φαγητό και το σιδέρωμα, αλλά κάνουν κάθε στιγμή μοναδική.

Και τέλος αφιερωμένο σε όσες  φίλες και παλιές μου συμμαθήτριες και συμφοιτήτριες,  είναι ήδη καταπληκτικές γιαγιάδες.

 

By Althaia

29 χρόνια ταξίδια ψυχής.

11 Μαρτίου 1988. Το αεροπλάνο προσγειώθηκε και τροχιοδρόμησε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού. Επέστρεφα Ελλάδα, μετά από δυόμιση χρόνια στο πανεπιστήμιο του Τορόντο. Μόλις είχα τελειώσει το μεταπτυχιακό μου στη Διατροφολογία. Δυόμιση χρόνια χωμένη σε εργαστήρια, χειρουργεία, με πειράματα που άλλοτε έδιναν αποτελέσματα και άλλοτε όχι. Με την αγωνία να γράψω το μεταπτυχιακό μου, να το υποστηρίξω σε μία επιτροπή εννέα ατόμων και να το περάσω,,,Με τον πρόσφατο θάνατο του πατέρα μου και τις συνέπειες του να κρέμονται σαν δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι μου.  Με 14 κιλά παραπάνω από το κανονικό μου, αποτέλεσμα του άγχους και της αγωνίας μου. Η πόρτα του αεροπλάνου άνοιξε και εγώ ατένιζα το απόλυτο άγνωστο.

Είχα σχέδια για το τι ήθελα να κάνω: Παρ’ όλο που το μεταπτυχιακό μου είχε κυρίως ιατρικό και πειραματικό χαρακτήρα για τη ρύθμιση της όρεξης, είχα ήδη αρχίσει να διαπιστώνω ότι το συναίσθημα και το κίνητρο έπαιζε σημαντικό ρόλο σε μία δίαιτα. Είχα αρχίσει επίσης να βλέπω ότι οι δίαιτες είχαν βραχυπρόθεσμα αποτέλεσματα. Αν επιθυμούσαμε μακροπρόθεσμα  αποτελέσματα, θα χρειαζόταν να μιλήσουμε για Διατροφή. Και για την ψυχολογία της Διατροφής. και για την Διατροφή σαν τρόπο ζωής. όχι σαν παρένθεση στη ζωή ενός ανθρώπου. ήθελα να μιλήσω και να εκπαιδεύσω τους ανθρώπους που πολεμούσαν με το σώμα τους  να συμμαχήσουν μαζί του και να αρχίσουν να σέβονται τις ανάγκες του. ΌΜως το άγχος και η αγωνία και το πένθος για τον πατέρα μου οδηγούσε εμένα προσωπικά σε αντίθετα μονοπάτια. Σε μία συνεχή μάχη να τρώω ότι δεν χρειαζόμουν, ιδιαίτερα όταν ήμουν φοβισμένη και αγχωμένη. ή όταν προσπαθούσα να συνδιαλαγώ με την απώλεια του πατέρα μου.

έτσι για πρώτη φορά ζήτησα βοήθεια ψυχοθεραπευτή. ή μάλλον ψυχοθεραπεύτριας: μία μοναδική γυναίκα που -μου άνοιξε τον δρόμο να γίνω αυτό που επιθυμούσα, ανεξάρτητα από τα εμπόδια. Και δημιούργησε ταυτόχρονα το πρώτο πρότυπο για το πως μπορεί να είναι ένας ψυχοθεραπευτής.  Και ταυτόχρονα άρχισα να σπουδάζω ψυχολογία. Κάθησα  την ίδια εποχή στην καρέκλα του ανθρώπου που ζητούσε ανακούφιση και στην καρέκλα του ανθρώπου,  που εκπαιδευόταν να προσφέρει ανακούφιση. άρχισα να ξαναβρίσκω τον εαυτό μου, το σώμα μου και τους τρόπους να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα.

Τα πρώτα χρόνια βοηθούσα γυναίκες να συμφιλιωθούν με το σώμα και τη διατροφή τους.  όλη η γνώση και οι παρατηρήσεις που έκανα στο Τορόντο τις μετέτρεψα σε πρακτική: Πρώτα τις εφάρμοζα σε εμένα και μετά έβλεπα πως θα μπορούσα να τις εφαρμόσω στις γυναίκες,  που  εμπιστευόνταν τον διαφορετικό τρόπο. όταν ήλθα σε επαφή με  την Βιοσύνθεση και την ύπνωση εκστασιάστηκα! Και πάλι είχα την ευλογία να έχω εκπαιδευτές και εκπαιδεύτριες,  που ήταν τα καλύτερα μοντέλα. Ενα ευχαριστώ από καρδιάς στην Λίλλη και στον Nahi.

Την εποχή της εκπαίδευσης μου, διαπίστωσα ότι το σώμα μου αρνιόταν την μητρότητα.  Άρχισα να χάνω τη μία εγκυμοσύνη μετά την άλλη. Και πάλι η εκπαιδεύτρια μου ήταν ένας καταπληκτικός σύμμαχος στη ζωή μου. Μοντέλο ανθρώπου, μοντέλο ψυχολόγου, μου άνοιξε δρόμους να έχω δύναμη και ανθρωπιά μαζί και να συνδυάζω την επιστημονικότητα με την ανθρώπινη πλευρά. Η σχέση της γυναίκας με το σώμα της και την μητρότητα απέκτησε ιδιαίτερη βαρύτητα στη ζωή μου.

Σήμερα κλείνω 29 χρόνια σαν σύμβουλος ψυχοθεραπεύτρια. περισσότερες από 12000 ώρες μοιράσματος. ‘Ωρες με άπειρα ταξίδια, μέσα  στη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Ώρες αγωνίες για μένα για να σταθώ με τον καλύτερο τρόπο, ώστε βγαίνοντας από το γραφείο μου ο κάθε άνθρωπος, να έχει μία καλύτερη πραγματικότητα.  ‘Ωρες χαράς, για κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη.  Ώρες πλούτου. Γιατί ο κάθε άνθρωπος μου προσέφερε εμπιστοσύνη και μου άνοιξε παράθυρα στην ψυχή του. Ώρες σοφίας. Γιατί κάθε άνθρωπος μου άνοιξε δρόμους σκέψης και δράσεων, που δεν είχα δει ως τότε. Ώρες αγαλίασης για μένα, όταν αρκετές γυναίκες μου δήλωσαν ότι τις ενέπνευσα και θέλουν να ακολουθήσουν τη ψυχολογία και σήμερα τις συναντώ με την ιδιότητα της συναδέλφου. ‘Ωρες ευτυχίας, όταν μου λένε ότι άλλαξε η ζωή τους.

Μετά από 29 χρόνια αισθάνομαι πλούσια. Για τους ανθρώπους,  που με έχουν εμπιστευτεί. Για τις ιστορίες που έχω ακούσει. Για την πίστη στον άνθρωπο. Για την ικανότητα που απέκτησα, χάρη σε αυτούς,  να μην κρίνω, αλλά  να ακούω και να είμαι ολόψυχα παρούσα. Για την μοναδικότητα κάθε ανθρώπου. Για την δύναμη της ψυχής και όλα αυτά που μπορεί να κατακτήσει αυτή η δύναμη.  Για όλα αυτά που έχω μάθει, γνωρίσει και αισθανθεί.

Μετά από 29 χρόνια αισθάνομαι τυχερή και ευλογημένη. Γιατί μαζί με αυτούς τους ανθρώπους, που με έκαναν συνοδοιπόρο στη ζωή τους για ένα μικρό διάστημα, γνώρισα τη δική μου ψυχή. ΓΝώρισα τη δύναμη της αδυναμίας, την δυσκολία της έκφρασης, τα δεσμά που μας κρατούν έξω από τις θεμελιώδεις αλήθειες μας.  Γνώρισα από κοντά τη δύναμη της αγάπης, της αναγνώρισης και της αποδοχής και πως μπορεί να αλλάξει τη καθημερινότητα, Γνώρισα την δύναμη της απλότητας και της έκφρασης μέσα από ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μία λέξη ή μία σιωπή.

Μετά από 29 χρόνια έχω μάθει ότι η σπουδαιότητα και η σημαντικότητα δεν είναι απλά στη γνώση και στην απόλυτη επιστημονικότητα, αλλά στην ευγένεια και στον σεβασμό και στην ανθρωπιά.

Μετά από 29 χρόνια έχω νοιώσει ότι η ζωή και η και η καθημερινότητα μας είναι νοοτροπία και τρόπος αντίληψης.

 

Ένα τεράστιο ευχαριστώ από καρδιάς σε κάθε άνθρωπο που οι δρόμοι μας απλά διασταυρώθηκαν ή ενώθηκαν και προχωρούμε μαζί. Για ότι έχει φέρει στη ζωή μου. Για τα ταξίδια ψυχής που έχουμε συνοδοιπορήσει ή ακόμη συνοιδοπορούμε.

Ευχαριστώ όλους και τον καθένα ξεχωριστά γιατί ήσασταν στη ζωή μου.

 

 

By Althaia